จ้าวซั่วกล่าวอย่างดูแคลน
“พวกมันไม่มาปิดล้อมเมืองอีกแล้ว คงถูกตีจนหวาดกลัวไปแล้วกระมัง”
หลินเฉี่ยวเม่ยติดตามหลินเฟิงขึ้นมาบนกำแพงเมืองด้วย
หลายวันมานี้ นางมักแวะเวียนมาคลอเคลียหลินเฟิงอยู่เสมอ
เพราะนางเองก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศผิดปกติ รอบกายหลินเฟิงมีสตรีเพิ่มขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
จ้าวซั่วเห็นหลินเฟิงครุ่นคิดเงียบงัน จึงเอ่ยถาม
“พี่ใหญ่ เหตุใดพวกเราไม่ฉวยชัยบุกไปกำจัดพวกมันเสียเล่า?”
หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนส่ายหน้า “ยังไม่ใช่เวลา”
“เพราะเหตุใด?”
หลินเฉี่ยวเม่ยกับจ้าวซั่วต่างไม่เข้าใจอย่างยิ่ง
หลินเฟิงยังคงส่ายหน้า “ไม่รู้ แต่ข้ารู้สึกว่าควรรอดูอีกสักหน่อย”
จ้าวซั่วถูกคำพูดของเขาทำให้สับสนจนมึนงง สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน
“พี่ใหญ่ พวกเราต้องรอใครหรือ?”
จ้าวซั่วร้อนใจที่สุด นครหลวงถูกล้อมโจมตี ทำให้เขารู้สึกราวกับราชสำนักอาจล่มสลายได้ทุกเมื่อ
ยามค่ำคืนเขานอนไม่สนิท กลัวว่าพอลืมตาตื่นขึ้นมา นครหลวงจะถูกตีแตก ฮ่องเต้ถูกผู้อื่นชิงบัลลังก์ไป
ที่สำคัญคือบิดาของตนจะถูกจ้าวเจิงสังหารอย่างไร้ปรานี
ทั้งยังมีคนในจวนอ๋องรุ่ยอีกทั้งครอบครัว อ๋องฝูจ้าวเจิงจะยอมเหลือชีวิตให้สักคนได้อย่างไร?
หลินเฟิงครุ่นคิด “รอดูปฏิกิริยาจากแต่ละฝ่าย เรื่องไม่ควรเงียบสงบถึงเพียงนี้”
เมื่อได้ฟังคำพูดของเขา ทุกคนต่างเงียบงัน พากันขบคิดว่าหลินเฟิงกำลังรอปฏิกิริยาจากผู้ใดกันแน่
ขณะที่ทุกคนกำลังเงียบงัน ทหารนายหนึ่งก็วิ่งขึ้นมาบนเชิงเทิน
“รายงานท่านแม่ทัพใหญ่ มีคนชื่อเฉียวจวี้ซานมาขอเข้าพบ”