“ขันทีทั้งสองเดินทางมาเหน็ดเหนื่อยแล้ว ไม่ทราบว่าราชโองการของฝ่าบาทฉบับนี้ ผ่านมือผู้ใดออกจากวังมาบ้าง?”
ชายหนุ่มหลังโต๊ะหนังสือเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ขันทีผู้หนึ่งรีบตอบ
“แน่นอนว่าเป็นขันทีจู ผู้เป็นพี่ใหญ่ของพวกเรา นำมาส่งให้ด้วยตนเอง”
“พวกเจ้าได้เข้าเฝ้าฝ่าบาทหรือไม่?”
ทั้งสองส่ายหน้าพร้อมกันทันที
“อ้อ แล้วได้พบอ๋องรุ่ยหรือไม่?”
“อ๋องรุ่ยดูแลความสงบเรียบร้อยในนครหลวง งานรัดตัวยิ่งนัก พวกเราจึงแทบไม่ได้พบพ่ะย่ะค่ะ”
“หมายความว่า พวกเจ้านำราชโองการฉบับนี้ออกจากวังมาส่งที่นี่โดยตรงสินะ”
“เป็นเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเฟิงพยักหน้า “ดี ขอบใจขันทีทั้งสอง กลับไปได้แล้ว”
ขันทีน้อยทั้งสองพลันตกตะลึง กลับไปเช่นนี้แล้วจะรายงานอย่างไรเล่า?
เมื่อกลับเข้าวัง พวกเขาควรกล่าวถึงเรื่องนี้ในทางดีหรือทางร้าย?
หากกล่าวในทางดี การต้อนรับที่ได้รับก็เห็นชัดว่าไม่สมควรแก่คำชม
หากกล่าวในทางร้าย กองกำลังที่ต้านทัพกบฏในนครหลวง นอกจากทหารองครักษ์หลวงแล้ว ก็เหลือเพียงกองทัพเจิ้นซีนี้เท่านั้น
หากทัพกบฏของอ๋องฝูบุกเข้าเมือง พวกขันทีใกล้ชิดฝ่าบาทอย่างพวกเขา คงไม่มีผู้ใดรอดชีวิต
จ้าวซั่วเข้าใจเรื่องนี้ดี จึงรีบก้าวเข้าไปดึงแขนเสื้อขันทีคนหนึ่ง
“ขันทีทั้งสอง เชิญทางนี้ พวกเราไปคุยกันข้างนอกเถิด”
ทั้งสองถอนหายใจโล่งอก อย่างน้อยก็ยังมีคนรู้ความอยู่บ้าง
พวกเขาตามจ้าวซั่วออกไปนอกเรือน แล้วหยุดยืนตรงประตูเรือน
“ขันทีทั้งสอง เมื่อกลับถึงนครหลวงแล้ว ขอช่วยกล่าวคำดี ๆ ต่อหน้าฝ่าบาทให้ข้าด้วย บอกว่าทัพกบฏนอกเมืองกำลังจ้องจะโจมตี กองทัพเจิ้นซียังมาเสริมกำลังป้องกันเมืองรักษาการณ์นครหลวงไม่ได้ในยามนี้ ขอฝ่าบาทโปรดทรงเข้าใจ”