ในที่สุดว่านเหยียนชิงเทียนก็ถูกซ่งอี้เกลี้ยกล่อมจนคล้อยตาม เมื่อกลับถึงราชสำนักเที่ยเจิน เขาก็พูดจาหว่านล้อมฝ่าบาทอยู่ยกใหญ่ จนฝ่าบาททรงมีพระบัญชาให้ยกทัพอีกครั้ง เพื่อชิงเมืองปาหลู่เค่อซือกลับคืนมา
บางทีอาจฉวยโอกาสนี้ชิงดินแดนที่เสียไปทั้งหมดกลับคืนมาได้ด้วย
ว่านเหยียนอู้เฟิงกับว่านเหยียนอู๋จี๋ต่างมองว่านเหยียนชิงเทียนที่พูดจาน้ำลายกระเซ็นด้วยสีหน้าฉงน
เจ้าหมอนี่เคยสุขุมหนักแน่นมาตลอด เหตุใดวันนี้จึงคึกคักราวกับได้ยาชูกำลังเช่นนี้?
“เจ้ารู้ได้อย่างไรว่า หลินเฟิงจะไม่กลับมา?”
ในที่สุดว่านเหยียนอู๋จี๋ก็หาโอกาสแทรกขึ้นถามข้อข้องใจในใจ
จักรพรรดิว่านเหยียนอู้เฟิงเองก็ตรัสถามตามมาติด ๆ
“ด้วยนิสัยแข็งกร้าวของหลินเฟิง เจ้ารับรองได้หรือว่าเขาจะไม่กลับมาแก้แค้น?”
ว่านเหยียนชิงเทียนถูกซ่งอี้ล้างสมองไปแล้ว จึงตอบอย่างมั่นใจยิ่ง
“ฝ่าบาท ท่านอ๋อง ลองคิดดูเถิด หลินเฟิงเป็นคนแข็งกร้าวเพียงใด แล้วเหตุใดคนที่แข็งกร้าวถึงเพียงนั้นจึงถอนทัพกะทันหัน?”
ทั้งสองจ้องเขาเขม็ง ไม่กะพริบตารอฟังคำตอบ
ว่านเหยียนชิงเทียนโบกมือ “เพราะเขาประสบเรื่องยุ่งยาก เรื่องที่แม้แต่เขายังจัดการได้ลำบาก”
ทั้งสองเผยสีหน้าไม่เห็นด้วย พลางคิดในใจว่า เรื่องนี้ยังต้องให้เจ้าพูดอีกหรือ หากไม่มีเหตุอันใด ยามนี้ย่อมเป็นโอกาสดีที่จะคว้าชัยชนะครั้งใหญ่ หลินเฟิงจะถอนทัพไปได้อย่างไร?
“เรื่องที่หลินเฟิงประสบนั้นมิใช่สิ่งที่จะจัดการได้ในเวลาอันสั้น เขาจึงยอมทิ้งโอกาสอันดีนี้ แล้วนำทัพกลับไปยังเจิ้นซี”
“เจ้าแน่ใจหรือ?”
“กระหม่อมส่งคนไปสืบจนถึงทางใต้ของเมืองต๋าตู้เอ๋อร์แล้ว ไม่พบกองทัพขนาดใหญ่แม้แต่น้อย”
ว่านเหยียนชิงเทียนไม่รอให้ทั้งสองซักถามต่อ ก็กล่าวต่อไปว่า
“อีกทั้งสายสืบในเขตเจิ้นซีก็รายงานกลับมาว่า หลินเฟิงนำทัพมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงประจำแคว้น ส่วนสถานการณ์โดยละเอียดยังอยู่ระหว่างสืบหา”