เขารู้สึกว่าในเมื่อเสี่ยวไป๋ร้อนใจอยากพิสูจน์แก่นแท้แห่งการฝึกตนของตน บางทีนี่อาจเป็นโอกาสทะลวงขอบเขตที่กระบี่หักกล่าวถึง
ในความมืดมิด สวรรค์กำลังส่งสัญญาณเตือนเขา อย่าได้พลาดโอกาสอันดีเช่นนี้
สามวันให้หลัง หลินเฟิงมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม ถือกระบี่หักยืนอยู่กลางทุ่งกว้าง ประจันหน้ากับเสี่ยวไป๋ซึ่งอยู่ห่างออกไปห้าวา
เสี่ยวไป๋ยืนนิ่งอยู่ใต้แสงจันทร์ มองหลินเฟิงด้วยความพึงพอใจ
จากสัมผัสของนาง หลินเฟิงกับกระบี่หักในมือหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอีกครั้ง แยกจากกันมิได้ ทั้งยังปรับสภาพร่างกายจนถึงขีดสุด
นางสูดลมหายใจเบา ๆ ก่อนกล่าวว่า “หลินเฟิง เจ้าต้องรับมืออย่างจริงจัง”
“ได้ ลงมือมาเถิด”
แม้หลินเฟิงจะกล่าวเช่นนั้น เพียงเพื่อแสดงความองอาจของบุรุษ ทว่าเขารู้ว่าเสี่ยวไป๋ย่อมรู้จักหนักเบา หากนางลงมือเต็มกำลังจริง เกรงว่าเขาคงต้านได้ไม่กี่กระบวนท่า
ไกลออกไป น่าเริ่นซึ่งหมอบอยู่ระหว่างเชิงเทินบนกำแพงเมืองเบิกตากว้าง เพ่งมองเงาสองร่างในทุ่งนาอยู่ลิบ ๆ ร่างหนึ่งขาว ร่างหนึ่งน้ำเงิน พลันพัวพันเข้าหากัน
จากนั้นเงาทั้งคู่ก็หายลับไป
การประลองครั้งนี้ หลินเฟิงละทิ้งการตั้งรับ เขารู้ว่าต่อให้ป้องกันรัดกุมเพียงใด ก็ไม่มีทางหลบการโจมตีหนักหน่วงของเสี่ยวไป๋ได้ มิสู้บุกเต็มกำลัง ฝากชีวิตไว้ในมืออีกฝ่าย
ภายใต้การชี้นำของกระบี่หัก จุดโจมตีของหลินเฟิงแม่นยำไม่คลาดเคลื่อน เขารวบรวมปราณแท้ไว้ที่จุดเดียว เตรียมใช้จุดทะลวงพื้นผิว
เสี่ยวไป๋พึงพอใจกับสภาพของหลินเฟิงยิ่งนัก นี่จึงเป็นท่าทีของผู้ต่อสู้เอาชีวิตเข้าแลก และเป็นเพียงการต่อสู้แบบเดียวที่ทำให้นางต้องลงมืออย่างจริงจัง