เหลียงสุ่ยเซิงนำชาวบ้านมานับพันคน มุ่งหน้าไปยังคลองส่งน้ำ
เมื่อเห็นชาวบ้านบาดเจ็บนอนกองเต็มคลอง ดวงตาของเขาก็แดงก่ำด้วยโทสะ
หากไม่ได้ชาวบ้านวัยกลางคนผู้หนึ่งรั้งเขาไว้ เขาคงยกมือสั่งให้ทุกคนพุ่งเข้าไปสู้ตายแล้ว
ชาวบ้านวัยกลางคนผู้นั้นเป็นผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านหวังเจียปู้ที่อยู่ข้างเคียง
เขาส่งสัญญาณให้เหลียงสุ่ยเซิงอย่างลับ ๆ พลางบอกให้มองสถานการณ์รอบด้านให้ชัดเจน
เหลียงสุ่ยเซิงกวาดตามองไปรอบหนึ่ง ในใจก็เย็นวาบเช่นกัน
ทหารยืนเรียงรายอยู่ทุกทิศ ต่างขึ้นสายธนูเตรียมยิง เฝ้ามองคนกลุ่มนี้อย่างเงียบงัน
ใกล้ ๆ ยังมีทหารถือดาบและทวน ยืนรอให้พวกเขาเริ่มลงมืออย่างไม่ทุกข์ร้อน
ฝูงชนที่ส่งเสียงเอะอะค่อย ๆ เงียบลง เหลือเพียงดวงตาเปี่ยมโทสะที่จับจ้อง รอให้เหลียงสุ่ยเซิงพูด
หลินเฟิงรออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นฝูงชนที่กำลังเดือดดาลค่อย ๆ สงบลง
เขาก็รู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง
ที่เขากักชาวบ้านผู้บาดเจ็บเหล่านี้ไว้ตรงนี้ ก็เพื่อยั่วยุให้ชาวบ้านที่กำลังฮึกเหิมลงมือ
สิ่งที่เขาไม่กลัวที่สุดก็คือคนไร้เหตุผลที่พุ่งเข้ามาลงมือโดยตรง
กองทหารของเขามีหลายพันนาย จะจับคนเหล่านี้ไว้ย่อมเป็นเรื่องง่าย อีกทั้งสถานที่ก่อสร้างยังขาดแรงงานอยู่พอดี
ใครจะรู้ว่าเขาคำนวณพลาดไปบ้าง ทั้งประเมินความโกรธแค้นของชาวบ้านผิด และจัดทหารไว้รอบด้านจนเป็นการคำนวณผิดอีกครั้ง
ไม่ควรแสดงกำลังทหารให้เห็นเด่นชัดเช่นนี้ จนชาวบ้านพากันสงบลง
เหลียงสุ่ยเซิงสงบสติอารมณ์ ก่อนก้าวไปข้างหน้าแล้วตะโกนเสียงดัง
“ใครเป็นคนทำ ออกมาคุยกับข้า!”
เฉิงเหลียงยังคงรับหน้าที่เป็นผู้เจรจา เดินมาหยุดตรงหน้าเหลียงสุ่ยเซิง
“เจ้าชื่ออะไร มีฐานะเช่นไร?”