ไท่ซือว่านเฉวียนแห่งต้าจงในราชสำนัก บันดาลโทสะจนเดือดดาล ยืนอยู่ตรงประตูห้องโถงใหญ่ จ้องเขม็งบุตรชายของตน
จีซือหยวนโกรธจนตัวสั่น ชี้นิ้วไปทางว่านจั๋ว
“เหลวไหลสิ้นดี เหลวไหลสิ้นดี เสื่อมเสียเกียรติบัณฑิตยิ่งนัก...”
ว่านจั๋วมีสีหน้ากลัดกลุ้ม ท่ามกลางสายตาดุดันของบิดา เขาจำต้องก้มหน้าก้มตา เดินออกจากห้องโถงใหญ่ไปทั้งตัวเปื้อนน้ำแกง
แววผิดหวังวูบผ่านดวงตาจ้าวเทียนอวี๋
หนงซั่งจิ้นเหลือบมองหลินเฟิง มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เขาไม่สนใจเสียงตำหนิจากเหล่าผู้อาวุโส ทั้งเสียงด่าทออื้ออึง แล้วก้าวยาว ๆ ออกจากห้องโถงใหญ่
หลินเฟิงยิ้มเยาะตนเอง ก่อนประสานมือคารวะเหล่าศาสตราจารย์อาวุโส
“รบกวนสุนทรียรสของทุกท่านแล้ว ข้าขอลา”
กล่าวจบก็หันหลังเดินไปยังประตูห้องโถง
เผยชีอินตามหลังเขาไป จ้าวเทียนอวี๋เองก็เร่งฝีเท้าตามออกไปติด ๆ
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไท่ซือแห่งราชสำนัก ซึ่งเป็นพ่อตาของฝ่าบาท จ้าวเทียนอวี๋ยังคงหวาดเกรงอยู่บ้าง
หลินเฟิงมาถึงนอกห้องโถง เห็นไท่ซือว่านยังยืนอยู่ด้านหนึ่ง
ยามนี้ ระเบียงชั้นสามทั้งแนวมีการจุดเทียนเรียงไว้สองแถว ส่องสว่างทั่วบริเวณ
ทันทีที่หลินเฟิงก้าวออกจากห้องโถง สายลมเย็นพัดผ่าน ร่างกายก็พลันหน้ามืดตาลาย แสงจากเทียนสองแถวแปรเปลี่ยนเป็นจุดแสงระเกะระกะนับไม่ถ้วนในสายตา
เขาตั้งสติอยู่ครู่หนึ่ง พยายามเพ่งมองจนหาตำแหน่งบันไดพบ กำลังจะก้าวลงไป กลับได้ยินไท่ซือว่านเอ่ยขึ้น
“ท่านกั๋วกงหลิน โปรดรอก่อน”
เผยชีอินเห็นร่างของหลินเฟิงโงนเงนเล็กน้อย ก็รู้ว่าเขาดื่มไปไม่น้อย จึงรีบก้าวไปข้างหน้า ประคองแขนเขาไว้แนบชิด