หอหลังนี้สร้างอยู่ริมทะเลสาบ ห่างจากผืนน้ำเพียงหนึ่งหรือสองจั้ง หากโยนคนลงจากศาลาชั้นสาม ย่อมตกลงไปในทะเลสาบได้แน่นอน
เมื่อโยนลงน้ำแล้วจะเป็นหรือตาย ก็ขึ้นอยู่กับวาสนาและโชคของพวกนางเอง
สตรีทั้งสองดิ้นรนสุดกำลัง เสียงร่ำไห้ยิ่งดังขึ้น
เหล่าองครักษ์ไม่ตามใจพวกนาง เพียงออกแรงเล็กน้อยก็สะกดการดิ้นรนของสตรีทั้งสองไว้ได้ จากนั้นจึงเดินไปยังขอบศาลาไม่กี่ก้าว
องครักษ์สี่คนแบ่งกันสองคนต่อหนึ่งนาง ยกพวกนางขึ้นพลางขานเสียง
“หนึ่ง สอง...”
พวกเขาแกว่งร่างของสตรีทั้งสอง เตรียมจะปล่อยมือเมื่อขานถึงสาม
ใครจะรู้ว่ายังไม่ทันเอ่ยคำว่าสาม ก็ได้ยินเสียงสตรีผู้หนึ่งร้องขึ้นอย่างแหลมสูง
“ช้าก่อน หยุดมือ ข้าพูดแล้ว...”
เหล่าองครักษ์พลันหยุดมือ วางสตรีผู้นั้นลงบนพื้น
หลินเฟิงขมวดคิ้ว กวาดตามองเหล่าองครักษ์
“หาเครื่องชงชามาไม่ได้หรือ?”
องครักษ์คนหนึ่งเกาศีรษะ “ท่านอ๋อง พวกข้ามัวแต่จับคนจนลืมเรื่องนี้ไป บัดนี้จะไปหาเดี๋ยวนี้”
กล่าวจบก็หมุนกายวิ่งเข้าไปในหอ
หลินเฟิงไม่ได้เอ่ยสิ่งใดอีก เพียงหยุดสายตาไว้บนใบหน้าของสตรีผู้นั้น
ยามนี้นางเงยหน้าขึ้นแล้ว น้ำตานองเต็มใบหน้า กัดริมฝีปากล่าง แววตาเผยความหวาดกลัว
แม้จะอยู่ในสภาพน่าเวทนา หลินเฟิงกลับพบว่าสตรีผู้นี้งดงามอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะรูปโฉมหรือผิวพรรณ ล้วนจัดอยู่ในชั้นเลิศ
โดยเฉพาะดวงตาที่คลอด้วยหยาดน้ำตา ดำขลับเป็นประกาย
หลินเฟิงดีดสายพิณอีกครั้งอย่างไม่เร่งร้อน เสียงสั่นกังวานอันไพเราะพลันดังขึ้น
“พูดมา”
เขามั่นใจว่าสตรีผู้นี้ฟังภาษาต้าจงรู้เรื่อง ชนชั้นสูงในต้าเหอล้วนพูดภาษาต้าจงกันอยู่แล้ว เห็นได้ชัดว่านางมิใช่นางกำนัล