หลินเฟิงกล่าวอย่างเคร่งขรึม จนหลินทงต้องหุบปากสนิท
หลังจากพักอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นหลินเฟิงเริ่มขุดหลุมปลูกต้นไม้อีกครั้ง หลินทงก็ค่อย ๆ ขยับเข้าไปหา
“หลินเฟิงเอ๋ย ท่านอามีวันเดือนปีเกิดของบุตรีจากตระกูลใหญ่หลายบ้าน ล้วนเป็นคุณหนูในห้องหอ รู้หนังสือ มีกิริยามารยาท รูปโฉมงดงามราวกับ...”
หลินเฟิงจ้องเขาอย่างเย็นชา หลินทงจึงหุบปากลง
“ไปทำธุระของเจ้าเถิด หากยังพูดจ้ออีก เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะ...”
หลินทงไม่รอให้เขาพูดจบ ก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นทันที ก่อนหมุนตัววิ่งหนีไป พลางร้องบอก
“ข้าเชื่อ ข้าเชื่อ จะไปเดี๋ยวนี้...”
แม้อายุจะล่วงห้าสิบแล้ว แต่ยามวิ่งกลับเร็วยิ่งกว่ากระต่าย
หลินเฉี่ยวเม่ยหัวเราะคิกคัก “พี่ชาย ท่านอาคนนี้ช่างน่าขันจริง ๆ”
หลินเฟิงขุดหลุมไปพลางส่ายหน้าไปพลาง “น่าขันหรือ? เขาฉลาดกว่าเจ้าร้อยเท่า”
หลินเฉี่ยวเม่ยเบ้ปาก “ฮึ ข้าไม่เชื่อ”
“เจ้าอย่าเพิ่งไม่เชื่อ หากข้าปล่อยเจ้าออกไป เขาคงขายเจ้าได้ แล้วเจ้ายังต้องช่วยเขานับเงินอีกด้วย”
หลินเฉี่ยวเม่ยกลอกตาใส่หลินเฟิง ก่อนเดินไปจับตั๊กแตนอยู่ด้านข้างตามลำพัง
หลินเฟิงขุดหลุมปลูกต้นไม้ต่อไปอย่างตั้งอกตั้งใจ
แท้จริงแล้ว ในใจเขากำลังครุ่นคิดถึงศึกที่นครหลวง
จากข่าวสารของเว่ยเป้า กำแพงนครหลวงสูงถึง 15 จั้ง คูเมืองเบื้องหน้ากำแพงลึกไม่รู้เท่าใด ทั้งยังกว้างราว 20 จั้ง
นี่คือเมืองขนาดมหึมาแห่งหนึ่ง
หากทหารองครักษ์หลวงถอนกำลังออกจากเมืองรักษาการณ์ทั้งหมด แล้วล่าถอยเข้าไปในนครหลวง รวมกับทหารรักษาการณ์ในเมือง จำนวนคนย่อมมีไม่น้อยกว่า 120,000 คน
ยามนี้ กองทัพกบฏของอ๋องฝูรวมกับกองทัพผ้าโพกหัวดำ มีเพียง 150,000 คนเท่านั้น