ครานี้หลินเฟิงไม่ลังเลอีกต่อไป
“คำสัตย์ของท่านเป็นความจริงหรือไม่?”
“ข้าเป็นผู้บำเพ็ญตน หากผิดคำสัตย์นี้ วิถีบำเพ็ญของข้าจะหยุดชะงัก ไม่อาจก้าวหน้าได้อีก”
หลินเฟิงเข้าใจดีว่า สำหรับผู้บำเพ็ญตนจากสำนักเร้นกายแล้ว นี่คือการลงทัณฑ์ทางใจที่แสนสาหัส หากผิดคำสัตย์เมื่อใด ก็จะก่อเกิดมารในใจขึ้นมา โอกาสสูงยิ่งที่การบำเพ็ญจะหยุดอยู่เพียงเท่านั้น
“ดี ท่านไปได้แล้ว”
หลินเฟิงโบกมือกล่าว
ยามนี้อัตสึมิ โคโนะสุเกะพอจะพยุงตัวลุกขึ้นได้ เขาเดินโซเซมาหาอัตสึมิ อากิยามะ แล้วยื่นมือไปลองตรวจลมหายใจของนาง เมื่อรู้ว่ายังมีชีวิต จึงค่อยวางใจ
“ปราณแท้ของท่านลึกล้ำ หากเข้าร่วมสำนักของข้า อนาคตย่อมไร้ขีดจำกัด ไม่ทราบว่า...”
“จงออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ”
หลินเฟิงฟังคำพูดของอัตสึมิ โคโนะสุเกะมามากกว่าหนหนึ่งแล้ว
ตนเป็นศิษย์สายในของอารามอวี้เฉวียน จะเปลี่ยนสำนักตามอำเภอใจได้อย่างไร นั่นเป็นความผิดที่หนักหนายิ่งกว่าการเข้าไปพัวพันกับการต่อสู้ในโลกสามัญเสียอีก แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังข้ามผ่านด่านนี้ไปไม่ได้
อัตสึมิ โคโนะสุเกะจึงทำได้เพียงพยักหน้า ก่อนก้มลงอุ้มอัตสึมิ อากิยามะไว้ในอ้อมแขน แล้วค่อย ๆ หายลับไปในราตรี
หลินเฟิงมองตามเขาไปอย่างเหม่อลอย
ในใจนึกถึงนักพรตเจินจั๋ว อาจารย์ของตน ผู้เอาใจใส่เขาเป็นอย่างดี ทั้งยังปรารถนาให้เขาได้ดีจากใจจริง
หลินเฟิงซาบซึ้งในน้ำใจ แต่กลับไม่รู้ว่าการเข้าสู่อารามอวี้เฉวียนนั้น เป็นเรื่องดีหรือไม่ดีกันแน่
หลังผ่านไปเนิ่นนาน หลินเฟิงส่ายหน้า ปัดเรื่องเหล่านี้ออกไป คิดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว สู้คิดหาวิธีรับมือการบุกโจมตีของโจรสลัดในวันพรุ่งนี้จะดีกว่า