หลานอวี่ก้มกายกล่าว “ทูลฝ่าบาท น่าจะไม่น้อยพ่ะย่ะค่ะ”
จ้าวเจียนตบโต๊ะทรงพระอักษรดังปัง “เป็นเช่นนั้น หากกองทัพเจิ้นซียังไม่พอใจ ก็แสดงว่าหลินเฟิงกับราชวงศ์ต้าเจิ้งร่วมมือกันโดยไร้ความจริงใจ”
เมื่อองค์รัชทายาททรงตัดสินพระทัยเรื่องนี้แล้ว คนอื่น ๆ ก็ไม่กล้าทักท้วงอีก
ทางหลินเฟิงยังคงนิ่งไม่เคลื่อนไหว ทำให้ทั้งราชวงศ์ต้าเจิ้งและโจรสลัดต่างกระวนกระวาย
ทุกฝ่ายต่างเร่งหาหนทางพลิกสถานการณ์
ทางโจรสลัดนั้น ซาโนะ เฮียวเอะ รายงานผลการเดินทางไปเมืองหย่งหนิงให้โฮโจ โนบุนาริ ฟัง ทำให้เขามองเห็นความหวังขึ้นมา
ด้วยความพยายามของเขา ในที่สุดก็ได้รับความเห็นชอบจากจักรพรรดิ
แม้จะจัดสรรเงินทุนจากเกาะใหญ่ส่วนหนึ่งมาให้ แต่กลับส่งทูตพิเศษมาควบคุมดูแลความคืบหน้าในการเจรจา
เห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิไม่ไว้วางใจโฮโจ โนบุนาริอีกต่อไปนัก
เรื่องนี้ก็ช่วยไม่ได้ การรุกรานต้าจงดำเนินมาหลายปีแล้ว นอกจากเมืองและแคว้นไม่กี่แห่งที่ยึดครองได้ในช่วงแรก ความคืบหน้าก็ถูกลั่วเฉิงขัดขวางไว้
กองทัพในเขตแดนทางใต้ถูกกองทัพเจิ้นซีกวาดล้างจนสิ้น กำลังพลเสียหายหนัก
สงครามดำเนินมาถึงวันนี้ เมื่อไม่มีผลประโยชน์ เกาะใหญ่แห่งต้าเหอแต่ละตระกูลก็เริ่มมีความเห็นขัดแย้งกันมากขึ้น ทำให้จักรพรรดิทรงลำบากพระทัยไม่น้อย
ไม่ว่าอย่างไร ในที่สุดโฮโจ โนบุนาริก็ได้ต้อนรับทูตพิเศษของจักรพรรดิ นามว่าโทโยโทมิ เท็งโค ชายหนุ่มวัยยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี เป็นหลานชายคนโตสายตรงของตระกูลโทโยโทมิแห่งเกาะใหญ่
อย่าเห็นว่าเขาอายุน้อย เขาสืบทอดบรรดาศักดิ์ประจำตระกูลแล้ว ทั้งยังกลายเป็นไดเมียวที่อายุน้อยที่สุดบนเกาะใหญ่แห่งต้าเหอ