หลินเฟิงกับเจ้าหน้าตายต่อสู้สุดกำลัง จนเจ้าหน้าตายสัมผัสได้ถึงแรงกระแทกทางสายตาอย่างรุนแรง
อัตสึมิ ฮารุมิทนต่อไปไม่ไหว ผิวขาวผ่องเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดสด ดูแล้วชวนให้ใจสะท้านยิ่งนัก
เมื่อหลินเฟิงฟันเสื้อรัดอกสีชมพูอ่อนบนร่างนางขาดสะบั้น อัตสึมิ ฮารุมิทำได้เพียงยกมือปกปิดทรวงอกอวบอิ่ม พลางถอยกรูดออกจากวงต่อสู้
ครั้นนางกระโดดถอยหลัง ทรวงอกคู่งามก็เด้งขึ้นลงดุจกระต่ายขาวตัวใหญ่
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หลินเฟิงก็ไม่อาจไล่ตามได้ แม้จะกุมความได้เปรียบเหนืออีกฝ่าย ทว่าหากฉวยโอกาสฟันอีกดาบ ก็อาจขยายผลแห่งชัยชนะได้ ทว่ากลับไม่ค่อยเหมาะสมนัก
อัตสึมิ ฮารุมิเบิกตากว้าง จ้องหลินเฟิงด้วยความเคียดแค้น
หลินเฟิงเองก็อยู่ในสภาพน่าเวทนา ท่อนบนเปลือยเปล่าเปื้อนเลือดจนแดงฉาน ราวกับสวมเสื้อสีแดงอยู่ตัวหนึ่ง
เส้นผมยังยุ่งสยายลงมา ไม่เหลือเค้าความหล่อเหลาเท่เก๋แม้แต่น้อย
ยามนี้ฟ้าสางแล้ว อัตสึมิ ฮารุมิหันมองไปรอบด้าน นอกจากพุ่มไม้กับหญ้ารกก็ไม่เห็นสิ่งอื่นใด
“รอก่อน ข้าจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วค่อยสู้กันต่อ”
หลินเฟิงเองก็เหนื่อยล้า เขาโบกมือ
“จัดการให้ไว พวกเราอาจเดินต่อไปอีกช่วงหนึ่ง ถึงเวลานั้นค่อยมาหาเอง”
อัตสึมิ ฮารุมิพลิ้วกายพุ่งเข้าไปในพุ่มไม้
เจ้าหน้าตายใช้มือทั้งสองข้างทำท่าทาง บอกว่าหญิงผู้นี้งดงามยิ่งนักเมื่อครู่ หลินเฟิงไม่ได้ฟันเสื้อผ้าบนร่างนางจนขาดหมด นับว่าน่าเสียดายอย่างยิ่ง
หลินเฟิงหย่อนก้นนั่งลงบนพื้นอย่างหมดแรง ส่งสัญญาณว่าไม่ใช่อย่างที่เจ้าหน้าตายคิด เขาเพียงต้องการฟันดาบเดียวปลิดชีวิตหญิงผู้นั้น หาได้คิดล่วงเกินนางแม้แต่น้อย