ที่แท้กระบี่หักสัมผัสได้ถึงทิศทางและตำแหน่งของจุดแสง จึงนำทางหลินเฟิงให้มารับสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้กลับไป
บางทีจุดแสงอาจอยู่ในกระบี่หักมานาน จนทั้งสองฝ่ายเกิดความผูกพันที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันขึ้นมา
หรือไม่เจ้าตัวน้อยนี่ก็รู้สึกว่าพื้นที่ภายในกระบี่หักเหมาะแก่การดำรงอยู่และเติบโตของตนยิ่งกว่า จึงไม่ยอมอยู่ห่างจากกระบี่หัก แม้จะหนีออกจากมิติไปแล้วก็ตาม สุดท้ายเมื่อถูกกระบี่หักล่อลวงซ้ำแล้วซ้ำเล่า จุดแสงก็กลับคืนสู่มิติภายในกระบี่หักอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตา จุดแสงก็หายวับไปต่อหน้ากระบี่หัก
หลินเฟิงรู้ว่ามันมุดเข้าไปในมิติของกระบี่หักแล้ว จึงเก็บกระบี่กลับมาเสียบไว้ที่เอวด้านหลัง
เมื่อผลลัพธ์เป็นที่น่าพอใจ หลินเฟิงก็ผ่อนคลายร่างกายและจิตใจ มองสายน้ำเชี่ยวกรากเบื้องหน้า ก่อนจะกระโจนพรวดลงไปโดยพลัน
หลินเฟิงว่ายแหวกคลื่นได้คล่องแคล่วยิ่งกว่าปลา เพียงครู่เดียวก็เอื้อมมือคว้าปลาตัวใหญ่ได้ตัวหนึ่ง
หลังจากกินปลาย่างไปหนึ่งตัว หลินเฟิงก็ยังสวมเศษผ้าขาดที่แห้งกรังไว้บนตัวดังเดิม จากนั้นชักกระบี่หักออกมา ก้มมองอยู่นาน
ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาสะบัดมือโยนกระบี่หักลงสู่แม่น้ำเชี่ยวกราก มองมันกระแทกผิวน้ำจนเกิดละอองคลื่น ก่อนจะหายลับไปไร้ร่องรอย แล้วจึงหันหลังมุ่งหน้าไปยังเมืองหย่งหนิง
มองสภาพอันน่าอนาถของตนแล้ว หากปล่อยให้ตาเฒ่าจัดการ เสื้อผ้าคงถูกตัดจนเหลือเพียงชุดสองชิ้นเป็นแน่
หลินเฟิงเห็นว่าควรเข้าเมืองประจำแคว้นในยามราตรี
ตลอดทางไร้ผู้คน มีแต่ผืนดินรกร้างอยู่ทั่วทุกแห่ง
หลินเฟิงรู้สึกเสียดายยิ่งนัก ผืนดินอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ที่อยู่ใกล้ริมฝั่งแม่น้ำ หากมีผู้คนมาบุกเบิกเพาะปลูก ผลผลิตอุดมสมบูรณ์ย่อมเป็นเรื่องปกติ