“เช่นนั้นจะปล่อยให้สิ่งนี้อาละวาดอยู่เหนือเมืองหลวงของเราอย่างอำเภอใจหรือ?”
ครานี้ แม้แต่อ๋องไทกิจิก็จนถ้อยคำ ได้แต่ก้มศีรษะเงียบงัน
แล้วจะทำอย่างไรได้เล่า ไม่มีผู้ใดบินขึ้นไปถึงมันได้เสียหน่อย
จักรพรรดิคัมมุโกรธจนใบหน้าแดงก่ำ กำหมัดแน่น ร่างกายสั่นเทา
นอกเมืองทั้งสี่ประตูถูกกองทัพเจิ้นซีปิดล้อม จึงเข้าออกมิได้
เพิ่งระงับโทสะของพวกคนเฒ่าคนแก่เหล่านั้นได้ บัดนี้กลับเกิดการโจมตีจากฟากฟ้าขึ้นอีก แล้วจะให้พระองค์อธิบายอย่างไร?
ทั้งสามยืนอยู่บนบันไดหน้าท้องพระโรง เงยหน้ามองลูกทรงกลมขนาดมหึมา ลอยตามลมออกจากเขตเมือง มุ่งไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ
เพลิงไหม้อาคารในเมืองยังคงโหมไหม้ ผู้คนกำลังเร่งดับไฟกันอย่างสุดกำลัง
เสียงอึกทึกวุ่นวายยังคงดังมาถึงในวัง ทำให้ทั้งสามกระวนกระวายใจ
“นากามูระ เรียว จงรีบหาวิธีมาให้ได้ เราไม่ต้องการเห็นเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นอีก หากคิดหาวิธีรับมือไม่ได้ ก็อย่ามาปรากฏตัวต่อหน้าเราอีก...”
นากามูระ เรียวหวาดหวั่นในใจ พลันประสานมือค้อมกายแล้วขานเสียงดัง
“ฝ่าบาท กระหม่อมยินดีสละชีพ ขอเพียงจัดการสิ่งนี้...”
เขายังกล่าวไม่ทันจบ ก็ได้ยินเสียงตะโกนจากนอกวังดังขึ้นอีกครั้ง
“ดูเร็วเข้า ดูเร็วเข้า มาอีกแล้ว...”
ทั้งสามหันไปมองท้องฟ้า แล้วก็พบว่ามีลูกทรงกลมขนาดมหึมาอีกลูกปรากฏขึ้นทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครหลวง ลอยตรงมาทางนี้อย่างเชื่องช้า
เมื่อลูกทรงกลมมหึมาลอยข้ามกำแพงเมืองสูงตระหง่าน จุดดำคุ้นตาก็ร่วงหล่นจากลูกกลมนั้น กระแทกใส่อาคารในเมือง ก่อนเปลวเพลิงมหึมาจะปะทุขึ้นพร้อมเสียงระเบิดสนั่นหวั่นไหว
“ฝ่าบาท โปรดเสด็จเข้าไปหลบในท้องพระโรง ด้านนอกไม่ปลอดภัยพ่ะย่ะค่ะ”