ราชวงศ์ผู้เฒ่าคนหนึ่งมีสีหน้าฉงน ริ้วรอยบนใบหน้าขมวดเข้าหากัน
“คัมมุ ท่านแน่ใจหรือว่าจะสละราชบัลลังก์ให้ไท่ฝู?”
จักรพรรดิคัมมุยิ้มขื่น “นี่มิใช่สิ่งที่พวกท่านคาดหวังหรือ?”
“พวกกระหม่อมเพียงต้องการบีบให้ท่านหาทางแก้ไข มิได้ต้องการให้ท่านสละราชบัลลังก์”
จักรพรรดิคัมมุแบมือ “ท่านอ๋องทั้งหลาย พวกท่านยอมรับได้หรือไม่ว่าในเจ็ดวัน จะสามารถคลี่คลายวิกฤตนครหลวงได้?”
ราชวงศ์ผู้เฒ่าผู้นำยกนิ้วมือสั่นระริกขึ้นมาสามนิ้ว
“สามวัน”
จักรพรรดิคัมมุส่ายหน้าอย่างหมดอาลัย แล้วนิ่งเงียบไป
เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ ดูเหมือนฟ้าของต้าเหอกำลังจะเปลี่ยนจริง ๆ
เหล่าขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ต่างสับสนอยู่ชั่วขณะ หรือเปลี่ยนจักรพรรดิแล้วจะสามารถคลี่คลายวิกฤตนครหลวงในยามนี้ได้?
คำยืนยันของจักรพรรดิคัมมุที่ว่าจะจัดการปัญหาได้ภายในเจ็ดวัน เชื่อถือได้หรือไม่?
นากามูระ เรียวไม่กล้าเอ่ยปาก เพราะในใจเขากระจ่างแจ้งยิ่ง อย่าว่าแต่เจ็ดวันเลย ต่อให้เป็นเจ็ดสิบวัน เกรงว่าก็ยังเอาชนะกองทัพเจิ้นซีและทำให้การสัญจรในนครหลวงกลับคืนสู่สภาพปกติไม่ได้
ส่วนไทกิจิกำลังลอบคิดถึงเจตนาของจักรพรรดิคัมมุ
เขารู้จักนิสัยและวิธีปฏิบัติตนของจักรพรรดิคัมมุเป็นอย่างดี การเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันในวันนี้ ย่อมมีเหตุผลอยู่เบื้องหลัง
ไม่รู้ว่าจักรพรรดิคัมมุกำลังเล่นกลอันใด ตำแหน่งจักรพรรดิจะเปลี่ยนมือกันง่ายดายเช่นนี้ได้อย่างไร?
ขณะที่ทุกคนในท้องพระโรงต่างครุ่นคิดเรื่องของตน เสียงตะโกนของทหารองครักษ์ก็ดังมาจากด้านนอก
“ท่านอ๋องไท่ฝูเสด็จมาถึงแล้ว...”
ท่านอ๋องไท่ฝูมีอายุราวสามสิบเจ็ดสามสิบแปดปี ใบหน้าขาวสะอาด สุภาพเรียบร้อย ดูราวกับเป็นผู้แตกฉานในตำรา รูปร่างผอมบาง