จักรพรรดิคัมมุยังตรัสไม่ทันจบ ก็ถูกผู้อาวุโสเฒ่าคนนั้นขัดขึ้นอีกครั้ง
“คัมมุ หากข้าจำไม่ผิด ครั้งก่อน ๆ เจ้าก็พูดกับข้าเช่นนี้ คำเดิม ๆ ยังจะพูดซ้ำอีกกี่หน? หากไร้ความสามารถจะนำยอดทหารต้าเหอเอาชนะกองทัพเจิ้นซี ก็อย่าได้กล่าววาจาโอ้อวด”
“ถูกต้อง เจ้าก็พูดกับข้าเช่นนี้เหมือนกัน เปลี่ยนคำมาหลอกคนแก่เช่นข้าบ้างไม่ได้หรือ?”
“แม้แต่คำโกหกก็ยังคร้านจะปั้นขึ้นมาแล้วหรือ? ครองตำแหน่งจักรพรรดินานเข้า จึงเกียจคร้านถึงเพียงนี้หรือไร?”
“พูดถึงแผนรับมือศัตรูอย่างเป็นรูปธรรมเถิด”
“อย่าได้หลอกพวกข้าอีกก็แล้วกัน...”
ภายในท้องพระโรงพลันอื้ออึง แม้เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นบู๊ในราชสำนักจะไม่กล่าวสิ่งใด ทว่าผู้อาวุโสแห่งราชวงศ์ที่นั่งอยู่แถวหน้า ต่างพากันตำหนิอย่างเดือดดาล
จักรพรรดิคัมมุมิได้ตรัสสิ่งใด เพียงทอดพระเนตรความวุ่นวายตรงหน้าอย่างเย็นชา
เมื่อเห็นเช่นนั้น อ๋องไทกิจิก็ลุกขึ้นอย่างเร่งร้อน แล้วก้าวออกไปสองก้าว
“ท่านอ๋องทุกท่าน โปรดฟังข้าสักคำได้หรือไม่?”
พวกผู้อาวุโสกำลังพูดจาน้ำลายกระเซ็นอย่างออกรส ใครเล่าจะสนใจองค์ชายรุ่นเยาว์อย่างไทกิจิ
อ๋องไทกิจิร้อนใจ จึงขึ้นเสียงว่า “ท่านอ๋องทุกท่าน การกระทำเช่นนี้ไม่มีประโยชน์ต่อการแก้วิกฤตในนครหลวงเลยแม้แต่น้อย”
คำพูดของเขายังคงถูกเมิน ผู้อาวุโสเจ็ดแปดคนพร่ำบ่นไม่หยุด บางคนถึงกับด่าทอ
ความคับแค้นที่ต้องอดกลั้นอยู่ในจวนตลอดหลายวันมานี้ บัดนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าจักรพรรดิและเหล่าขุนนาง พวกเขาจึงระบายออกมาอย่างเต็มที่
นิสัยของจักรพรรดิคัมมุเปลี่ยนไปแล้ว พระองค์ไม่ทรงเกรี้ยวกราดเช่นแต่ก่อน ประทับอยู่หลังโต๊ะทรงอักษร ทอดพระเนตรความวุ่นวายเบื้องหน้าอย่างสงบนิ่ง มิได้ตรัสแม้สักคำ