เสวียนหยางจื่อถอนหายใจอย่างอาดูร “พวกเขาจะลงมือกวาดล้างร่องรอยทั้งหมด ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้น”
หลินเฟิงบิดคอจนเกิดเสียงกระดูกเสียดสีกัน
“หึ ๆ สิ่งอัปมงคลที่นักพรตกล่าวถึงคือสิ่งใดหรือ?”
“กระบี่หักที่เจ้าหลินเฟิงครอบครองอยู่เล่มนั้น”
“นั่นเป็นกระบี่หักที่ถูกทำลายไปแล้ว ในเมื่อเป็นสิ่งอัปมงคลถึงเพียงนี้ พลังที่แฝงอยู่ภายในย่อมเกินกว่าพวกเราจะรับมือได้ นักพรตทราบหรือไม่ว่าผู้ใดเป็นคนทำลายมัน?”
“ย่อมเป็นยอดฝีมือเร้นกายตัวจริง”
“ถ้าเช่นนั้นก็มีข้อสงสัย พวกเขาจะลงมือกวาดล้างร่องรอยทั้งหมด เหตุใดกระบี่หักเล่มนี้จึงยังคงอยู่บนโลก?”
เสวียนหยางจื่อชะงักงัน ก่อนจะเงียบไปชั่วขณะ
เมื่อเห็นเสวียนหยางจื่อไม่กล่าวสิ่งใดต่อ หลินเฟิงก็ลุกขึ้นยืน ขยับแขนขาเล็กน้อย
“ข้าหลินเฟิงไม่ได้ฝ่าฝืนกฎ และไม่มีทางพรากชีวิตผู้ใดโดยไร้เหตุผล ทว่าผู้ใดก็ตามที่กล้าหมายปองกระบี่หัก ไม่ว่าจะเป็นสำนักใด หรือแม้แต่ยอดฝีมือเร้นกายตัวจริง หากเกิดใจละโมบขึ้นมา ย่อมถูกพลังย้อนกลับเล่นงาน”
“หลินเฟิง เจ้าควรมีใจเคารพพวกเขา”
“ข้าเคารพในความสำเร็จของพวกเขาอยู่แล้ว ทั้งยังอยากเป็นยอดฝีมือเช่นพวกเขา ผู้ครอบครองพลังมหาศาล นักพรตลองคิดให้ดี ยอดฝีมือเช่นนี้จะเกิดใจละโมบขึ้นมาหรือไม่?”
หลินเฟิงก้าวลงจากก้อนหินใหญ่ พลางตอบคำพูดของเสวียนหยางจื่อไปด้วย
“หากพวกเขาไม่มีใจเช่นนั้น ก็ไม่มีวันเกี่ยวข้องกับข้าหลินเฟิงแม้แต่น้อย”
เมื่อทั้งสองอยู่ห่างกันมากขึ้น จึงไม่อาจสนทนาด้วยเสียงได้อีก
เสวียนหยางจื่อจำต้องใช้จิตส่งความคิดเข้าไปในสมองของหลินเฟิง