เมื่อนับดูให้ถี่ถ้วน นับแต่หลินเฉี่ยวเม่ยพลีชีพในเมืองจินเฮา หลินเฟิงก็เริ่มคลุ้มคลั่ง เขาบุกเดี่ยวเข้าไปในหมู่โจรสลัด แล้วเริ่มเข่นฆ่า
หลงลืมทุกสิ่ง ในใจมีแต่ความแค้นและความอัดอั้นที่ต้องระบาย
ภายหลังถูกชูฉิน ผู้อาวุโสฝ่ายวินัยของเขาคุนอวี๋ บีบบังคับ สุดท้ายจึงรอดตายมาได้ จากนั้นพเนจรไปตามชายฝั่ง ร่างกายและจิตใจผ่านการเคี่ยวกรำอย่างหนัก
แม้ยามนี้ยังมีเรื่องยุ่งยากเต็มตัว แต่เมื่อมาถึงที่นี่ เขากลับผ่อนคลายลง
คนรับใช้เจ็ดแปดคนเต็มห้อง รวมถึงชายชราที่นั่งเป็นเพื่อนอยู่ด้านข้าง ต่างเบิกตากว้าง บางคนถึงกับอ้าปากค้าง มองหลินเฟิงที่กำลังกินอย่างตะกละตะกลาม
ในใจของทุกคนต่างคิดเรื่องเดียวกัน
ชายหนุ่มผู้นี้ ตั้งแต่เกิดมาจนบัดนี้ คงไม่เคยได้กินอิ่มสักมื้อกระมัง?
ภายในเมืองลั่วเฉิง
เรือนหลักแห่งจวนต้วน
ท่านรองต้วนมีสีหน้ากลัดกลุ้ม เขานั่งอยู่ในห้องหนังสือ ขมวดคิ้วมองกล้วยไม้ที่รักที่สุดอย่างเหม่อลอย นั่งนิ่งอยู่นาน
มือสังหารที่ยอมตายซึ่งเขาส่งออกไป รวมทั้งองครักษ์ใกล้ชิดที่สุดอย่างต้วนหลงและต้วนหู่ ล้วนถูกทิ้งศพไว้กลางป่า ทว่าภารกิจกลับไม่สำเร็จ
ตกลงเกิดข้อผิดพลาดตรงไหน?
ท่านรองต้วนได้รับรายงานโดยละเอียดแล้ว เพียงแต่ยังไม่มีผู้ใดแจ้งอย่างชัดเจนว่าต้วนจิ่งชิวไปอยู่ที่ใด
ดวงใจของเขาเชียวนะ
ท่านรองต้วนมีบุตรชายสี่คน บุตรสาวสามคน มีเพียงต้วนซานเหนียงที่เป็นที่รักของเขาที่สุด และยังมีความเป็นไปได้มากที่สุดที่จะรับช่วงดูแลกิจการทั้งหมดของตระกูลต้วน
เขาทุ่มเทอบรมซานเหนียงอย่างเต็มกำลัง และนางก็ไม่ทำให้ผิดหวัง ดูแลกิจการของตระกูลต้วนได้เรียบร้อยยิ่งกว่าเขาเสียอีก