ในน่านน้ำแถบนี้ พวกเขาคือผู้ครองอำนาจ เป็นตัวตนที่ไร้ผู้ต่อกร ไม่เคยพบเห็นปืนใหญ่ที่ทรงอานุภาพถึงเพียงนี้มาก่อน อยู่ห่างไกลถึงเพียงนั้นก็ยังยิงกระสุนปืนใหญ่ข้ามมาได้
นี่เป็นสิ่งที่มนุษย์ทำได้จริงหรือ?
ไม่ว่าพวกเขาจะตกตะลึงเพียงใด จุดดำพร่างฟ้าก็ยังพุ่งทะยานลงมาด้วยแรงอันมิอาจต้านทาน กระแทกเข้าใส่กองเรือรบของโจรสลัด
ทันใดนั้น เสาน้ำขนาดมหึมาก็พวยพุ่งขึ้นมา
เสาน้ำนับไม่ถ้วนทะยานสู่ฟ้า ปะปนไปกับเศษไม้แตกหักมากมาย
ชั่วขณะที่ระเบิดปะทุ เรือรบโจรสลัดห้าหกลำก็มีเปลวไฟและควันหนาทึบลอยขึ้นมา
“หันเรือ! หันไปทางขวา ใช้หางเสือขวาจนสุด ทิ้งระยะห่าง เร่งเข้า!”
หัวหน้าบนเรือโจรสลัดส่งเสียงตะโกนก้อง สั่งให้เรือแล่นพ้นระยะยิงของเรือศัตรูโดยเร็ว
จะพายเรือให้เร็วปานใดได้เล่า? ขณะที่เรือรบค่อย ๆ หันหัวและพายกรรเชียงอย่างหนักหน่วงอยู่ด้านข้าง กระสุนปืนใหญ่ระลอกที่สองจากเรือรบของกองทัพเจิ้นซีก็พุ่งมาถึงเหนือศีรษะพวกเขาแล้ว
เรือรบลั่วเฉิงพาเรือคุ้มกันมาสี่ลำ แล่นเลียบปีกซ้ายของกองเรือโจรสลัดมุ่งหน้าไป ระหว่างเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วก็ระดมยิงปืนใหญ่ไปด้วย
หลังถูกยิงถล่มสองระลอก เรือรบโจรสลัดก็เสียหายหนักไปแล้วสิบเอ็ดลำ
เมื่อมีควันและไฟลุกโชน เรือเหล่านั้นก็หยุดนิ่งอยู่บนผิวน้ำ พวกโจรสลัดบนเรือเห็นว่าไม่อาจซ่อมแซมความเสียหายได้ จึงจำต้องหย่อนเรือเล็กลงไป พากันหนีออกจากเรือรบ
โทกุงาวะ เคนจิรู้สึกยินดีอยู่ในใจที่ตนรวบรวมความกล้า กล้าเสี่ยงสักครั้ง ผู้ใดจะคิดว่ากลับกลายเป็นผู้โชคดี
เขาสั่งให้กองเรือหันหัว ไล่ตามท้ายกองเรือของกองทัพเจิ้นซีไป
กองเรือรบขนาดใหญ่หันเหเป็นแนวโค้งบนผิวน้ำ ดูราวกับถูกเรือรบลั่วเฉิงนำพาให้หมุนวนเป็นกระแสลมบ้าหมู