เสียงกรีดร้องรอบด้านดังเข้าหูหลินเฟิง ทว่าครู่เดียวก็ถูกเสียงแหลมกรีดอากาศกลบมิด
ไม้เท้าไผ่ของนักพรตเจินจั๋วแทงเข้าหาเบื้องหน้าร่างเขาอีกครั้ง
ครานี้หลินเฟิงเพียงบิดกายหลบได้เล็กน้อย ความเจ็บปวดรวดร้าวก็พลันแล่นมาจากจุดไหล่ด้านหลัง
เขารู้ว่าตนถูกแทงแล้ว ทว่าในที่สุดก็ซื้อเวลาได้ชั่วขณะหนึ่ง
ร่างพลิกคว่ำ หันหลังสัมผัสพื้นดิน
มือขวายันพื้นอย่างรวดเร็ว ร่างพลันเปลี่ยนทิศ หลบพ้นการแทงจากไม้เท้าไผ่อีกครั้ง
ยามนี้สมองของหลินเฟิงว่างเปล่า ภัยคุกคามจากความตายทำให้เขาหายใจไม่ออก ร่างกายเคลื่อนไหวตามความทรงจำของกล้ามเนื้อเพียงอย่างเดียว เขาถีบพื้นแล้วเปลี่ยนทิศอีกหน
ขณะเดียวกัน ดาบเหล็กก็ฟาดออกไปอย่างแรง
แรงสั่นสะเทือนรุนแรงที่ส่งผ่านแขน ราวกับฟันลงบนของหนักที่กำลังสั่นไหวด้วยความเร็วสูง แรงสะท้อนกลับทำให้ร่างเขาหมุนคว้างกลางอากาศ
นี่เป็นเรื่องที่คนธรรมดาไม่มีทางทำได้
หลังเผชิญความตายจนแตกตื่นอีกครั้ง หลินเฟิงก็ได้ช่วงหายใจสั้น ๆ มาในที่สุด
ร่างหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ เขาพยายามประคองสมดุล โอนเอนไปมา จากที่เคยพุ่งเป็นเส้นตรงก็กลายเป็นลอยละล่องไร้ทิศทาง
เขาไม่อาศัยสายตาและการฟังอีกต่อไป สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับสัมผัส เพราะทั้งหูและตาต่างตามความเร็วของไม้เท้าไผ่ไม่ทัน
มีเพียงสัมผัสเท่านั้นที่รับรู้ได้ชัดเจนที่สุดเมื่อไม้เท้าไผ่ใกล้ถึงตัว
ชั่วพริบตาถัดมา ไม้เท้าไผ่พุ่งมาถึงเบื้องหน้า พร้อมเสียงแหลมสั่นสะเทือนที่กรีดผ่านอากาศ
ด้วยสัมผัสอันเฉียบไว หลินเฟิงรู้ว่าครั้งนี้ตำแหน่งที่ถูกเล็งคือกลางหลัง