แม่กับพี่ชายทำอะไรผิดพลาดไปหลายอย่าง ที่สวีหลิงฉวีไม่อยากกลับมาก็เป็นเรื่องปกติ แต่แค่คิดว่าต้องแยกกันอยู่สักสองสามวัน สวีซีฉินก็ยังรู้สึกเสียดายใจอยู่ดี
“งั้นเจอกันหลังวันหยุดนะ” สวีหลิงฉวีโบกมือลาทั้งสอง “ฉันจะเดินเที่ยวดูรอบโรงเรียนก่อน”
“โรงเรียนนี่มีอะไรให้เที่ยว” จินหน้ามึนงง
“ห้องพยาบาลเที่ยวได้สนุกเชียวล่ะ” จะไม่ฝึกก็ไม่ได้ มาถึงโรงเรียนก็ไม่ได้แปลว่าเลิกซ้อม ห้องพยาบาลที่นี่ต้องดีกว่าฐานฝึกเก่าๆ ที่นั่นแย่มากแน่นอน นางอดใจไม่ไหวแล้วอยากเห็นเป็นที่สุด
สวีหลิงฉวีนี่ติดใจห้องพยาบาลจริงๆ ไม่ธรรมดาเลย
“อ้อ ใช่แล้ว วันนี้พวกนักศึกษาที่โดนคัดออกจะเดินทางกันแล้ว มีไม่กี่คนอยากเจอคุณ” จินนึกขึ้นได้ว่ายังมีภารกิจส่งข่าวติดตัวอยู่ จึงรีบเสริมขึ้น
“อยากเจอฉัน?” สวีหลิงฉวีขมวดคิ้วขึ้น
เอาเถอะ ยังไงก็ต้องไปหาห้องพยาบาลอยู่แล้ว เจอก็ได้ นางจูงลูมีนลงมาข้างล่าง ตอนนั้นพวกนักศึกษาที่ถูกคัดออกก็เดินเข้ามา ทั้งผู้ชายทั้งผู้หญิงปนกันไป
“เอ่อ… ผู้บังคับการสวี” หัวหน้ากลุ่มหน้าแดงซ่านจนถึงหู พูดก็ตะกุกตะกัก “พวกเราเป็นฝ่ายไม่ได้ปฏิบัติการทั้งนั้น”
สวีหลิงฉวีพยักหน้า “มีเรื่องอะไร?”
“คุณ คุณเก่งมาก พวกเราหลายคนตั้งแต่ช่วงทดลองฝึกผ่านมาครึ่งทางก็ทนไม่ไหวแล้ว แต่พอเห็นคุณยังสู้ต่อ เราเลยฝืนตามมาจนจบ” คนนำพูดด้วยความตื่นเต้น “ถึงสุดท้ายพวกเราก็โดนคัดออก อาจจะเพราะพวกเราไม่มีพรสวรรค์จริงๆ ก็ได้ แต่… เราวิเคราะห์กับออกแบบการสู้ไม่เป็น แต่เรื่องเทคนิคการด่า เราก็ชำนาญอยู่นิดหน่อยนะ!”