“แต่ฉันง่วงจริง ๆ” สวีหลิงฉวีเงยหน้าขึ้นมองป้ายชื่อห้อง — พวกเขาพาเธอมาส่งถึงห้องพยาบาลเสียแล้ว
มาถึงก็มาถึงแล้ว ที่นี่ค่อนข้างเงียบ แถมยังมีเตียงให้นอนพอดี สวีหลิงฉวีผลักประตูเดินเข้าไปในห้องเตียงแยกอย่างคุ้นเคยและไม่คิดมาก แล้วทิ้งตัวลงนอนเสียทันที
ไม่นานนัก เธอก็หลับลงเข้าฝัน
สวีหลิงฉวีไม่ได้ฝันถึงเรื่องราวมลุกวลีสมัยโลกแตกมานานแล้ว ในความฝันเธอเห็นถนนสายคุ้นตาอีกครั้ง ชั่วขณะหนึ่งจิตใจเลื่อนลอยไปไกล
ในความฝันนั้น เธอย้อนกลับไปอยู่ในวันสุดท้ายก่อนข้ามมิติ เธอมาที่โซนเหนือของเลไคยาตันเพื่อจัดการคดีผู้พิพากษาก่อเหตุทำร้ายผู้คนอย่างโหดเหี้ยม
ผู้พิพากษานามว่าโย่วเค่อเปิดฉากยิงมนุษย์ธรรมดากลางถนน ข้อมูลจากกุ้งเท้ารอกที่เขาสวมอยู่ส่งเข้าไปที่หอคอยกลาง
กุ้งเท้ารอกคืออุปกรณ์ที่ชนชั้นสูงมนุษย์เพิ่งพัฒนาขึ้นเมื่อไม่นานมานี้เพื่อใช้กำกับดูแลผู้พิพากษา เมื่อมีมนุษย์ธรรมดาใช้เครื่องมือเฉพาะกรอกรหัสประจำตัวของผู้พิพากษาคนใด หอคอยกลางจะได้รับข้อมูลและส่งผู้พิพากษาออกไปจัดการ — กรณีเป็นความจริงก็ลงโทษผู้ก่อเหตุ กรณีแจ้งเท็จก็ลงโทษผู้แจ้ง
นี่คือมาตรการที่เริ่มมีขึ้นตามลำมา หลังจากครั้งล่าสุดที่สวีหลิงฉวีกวาดล้างองค์กรมนุษย์วิวัฒนาการที่พยายามชักจูงผู้พิพากษาเข้ากลุ่มของพวกมัน
ศพของคนที่ถูกโย่วเค่อยิงเสียชีวิตนอนผล็อยอยู่กับพื้น มนุษย์รอบข้างไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียง ไม่มีใครกล้าหนี เพราะโย่วเค่อประกาศแล้วว่าใครหนีจะจัดการใครเป็นคนแรก
พวกเขาคุกเข่าอยู่กับพื้น กอดสมบัติเพียงน้อยนิดที่มีในเลไคยาตันไว้แน่น — เสบียงอาหารที่ทุบทอนเก็บไว้หรือเพิ่งได้รับจัดสรรมา
โย่วเค่อมองพวกเขาอย่างล้อเลียน ไม่ต่างจากการมองเหยื่อที่รอวันถูกสังหาร ไม่ใช่การมองเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน