แสงสว่างบนฟ้ามืดลงเรื่อย ๆ ทัศนวิสัยแย่ลงทุกขณะ
หลังจากทั้งหกคนมารวมตัวกันแล้ว สิ่งแรกที่ทำคือหาจุดซุ่มยิงที่เหมาะสมให้หลิวจิง สถานที่ตรงนี้เหมาะกับการซุ่มโจมตี แต่ถ้าจะพูดถึงจุดซุ่มยิงที่ดีที่สุดก็ยังไม่มี ทุกจุดมีความปลอดภัยระดับกลางทั้งนั้น
สุดท้ายตามระยะสูงสุดของปืนซุ่มยิงหนักกระบอกนี้ สวีหลิงฉวีกำหนดตำแหน่งของหลิวจิงไว้ที่จุดสูงที่สุดทางด้านขวา ตรงนั้นมีแอ่งเล็ก ๆ แค่เอาหญ้าวัชพืชมากองให้เป็นที่กำบังเพียงพอ ท่ามกลางความมืดยามค่ำ เธอจะกลืนหายไปกับหิน ภูเขา และต้นไม้รอบตัว
แต่ระยะตรงนี้อยู่พอดีเข็มของระยะสูงสุด ซึ่งเป็นการทดสอบฝีมือหลิวจิงอย่างแท้จริง เธอต้องอยู่ในท่าพรางที่แข็งค้างเป็นเวลานาน แล้วค่อยกดปราบอาจารย์ที่เดินเข้ามาในแนวซุ่มยิง ณ ระยะที่ใกล้เคียงขีดจำกัดที่สุด
“ห้านาย”
ขณะที่หลิวจิงกำลังปรับอาการตึงเครียดกับปืนซุ่มยิงหนักกระบอกนี้อยู่เล็กน้อย สวีหลิงฉวีที่มาช่วยเธอก็เอ่ยขึ้นทันที
“อะไรนะ” เธอถามอย่างงง ๆ
“ความต้องการขั้นต่ำที่ฉันตั้งให้แก คือห้าอาจารย์” สวีหลิงฉวีวางหญ้าพรางบนตัวเธอ “ถ้าเป็นฉันฉันทำได้ ดังนั้นแกที่ชนะฉันมาแล้ว ต้องทำได้แน่”
หลิวจิงอึ้งไปแป๊บหนึ่งแล้วก็ยิ้ม “รับทราบค่ะ ผู้บังคับการ”
สวีหลิงฉวียังจัดตำแหน่งที่ต่างกันให้คนอื่น ๆ อีกหลายคนตามระดับการยิงและนิสัยของแต่ละคน
การเก็บเกี่ยวยุทโธปกรณ์หลายรอบที่ผ่านมา พวกเขาพยายามเก็บกระสุนให้มากที่สุด บางครั้งเจอนักศึกษาทั่วไปมาแย่งกันก็ปล่อยผ่าน ดังนั้นผลที่ได้จึงไม่ค่อยรวย มีเพียงกระสุนเพิ่มคนละ 10 นัดเท่านั้น