หลังจากเหตุการณ์เล็ก ๆ กับถังมู่เวินจบลง สวีหลิงฉวีก็เดินตามแผนเดิมของตัวเอง มุ่งไปฝึกซ้อมต่อที่ห้องจำลองการรบของยานรบไร้ดาว ระหว่างทางเจอเข้าพอดีกับจินฟางไท่ไป๋ ทันทีที่เห็นเขาก็แสดงท่าทีเหมือนเจอศัตรูตัวร้าย
“เจ็บตัวเพิ่งหายก็มาซ้อมต่อเลยเหรอ? เธอจะไม่ปล่อยให้พวกเรามีชีวิตกันบ้างเลยรึไง?” จินฟางไท่ไป๋นึกถึงตอนที่เห็นประกาศเรื่องสวีหลิงฉวีบาดเจ็บ เขาเป็นห่วงเธออยู่นิดหน่อยจิ๋วเท่านั้นเอง ไม่คิดว่าหันหลังกลับจะเจอเธออยู่แบบนี้
“ไม่ปล่อย” สวีหลิงฉวีพูดพลางเดินเข้าไปด้านใน
จินฟางไท่ไป๋มุดปากยื่นไปข้างหน้า หันตัวกลับมามองเธอ “งั้นวันนี้เธอไม่ดูแมตช์กลุ่มที่ 2 พรุ่งนี้จะมาดูเกมของพวกเรากลุ่มที่ 3 ไหม?”
พูดถึงเรื่องนี้ จินกับสวีซีฉินก็เคยย้ำกับเธอเหมือนกันว่าพรุ่งนี้ต้องไปดูการแข่งนัดที่สามให้ได้
เขาทั้งสองบอกว่าถ้ากองทัพชิงก็คือกองขยะทั้งกองก็จะดีมาก สำนักมอเหยียจะได้ขึ้นเวทีรับถ้วยแชมป์ไปเลย
“เธอกังวลอยู่ใช่ไหม” สวีหลิงฉวีหยุดฝีเท้า หันกลับไปมองจินฟางไท่ไป๋
เขาถึงกับสะดุ้งเหมือนแมวถูกเหยียบหาง กระโดดโลดเต้นอยู่กับที่ “ฉันไม่! ฉันไม่กังวลเลยนะ!”
ขณะนั้นเอง หวินเหยาจากซือเหมยก็เพิ่งเดินออกมาจากห้องฝึกพอดี เธอได้เห็นทั้งฉากจินฟางไท่ไป๋โลดเต้นตัวปลิว และระหว่างเดินผ่านสวีหลิงฉวีก็ตบไหล่เบา ๆ แล้วพยักหน้า “เขากังวลแล้วก็โมโหด้วย” พูดจบก็เดินจากไป
นี่คือการยอมรับจากคู่ปรับเก่ากันเองนะ
จินฟางไท่ไป๋ถึงกับรู้สึกว่าหน้าตัวเองไม่เหลือแม้แต่เศษ อยากจะย่อตัวลงขุดหลุมฝังตัวเองตรงนั้นเดี๋ยวนั้น