ปีที่ 6 หลังวันสิ้นโลก สวีหลิงฉวีเข้าประจำการเป็นผู้พิพากษาครั้งแรก
ที่โซนตะวันออกของฐานมนุษย์ผู้รอดชีวิตเลไคยาตัน มีผู้ติดเชื้อปรากฏตัว สวีหลิงฉวีตามผู้พิพากษารุ่นพี่เฮอปู้เหยินออกไปรับเรื่อง
ที่บ้านของผู้ติดเชื้อ ญาติของเขาต่อต้านอย่างรุนแรง เฮอปู้เหยินเลือกยิงเข้าที่น่องของชายคนนั้นเพื่อทำให้เคลื่อนไหวไม่ได้ แล้วจึงสังหารผู้ติดเชื้อ
สามวันต่อมา ในวันที่สงบไม่มีสัตว์กลายพันธุ์บุกรุก เฮอปู้เหยินเสียชีวิตขณะปฏิบัติหน้าที่ ถูกลอบยิงจากด้านหลังโดยชายมนุษย์ที่เดินขาเป๋คนหนึ่ง
การไม่ผ่อนปรนให้มนุษย์อีกต่อไป คือก้าวแรกของการช่วยมนุษยชาติให้รอด นี่คือบทเรียนแรกที่ผู้พิพากษาคนใหม่อย่างสวีหลิงฉวีได้เรียนรู้
“ในเมื่อตัวเขายอมแพ้เอง คะแนนที่ได้จากชัยชนะของทีมก็ไม่มีเหตุผลจะบวกให้เขาด้วย” สวีหลิงฉวีมองหน้าซุนเหลียวที่ยืนอยู่ใต้เวทีซึ่งสีหน้าเปลี่ยนไปมาระหว่างเขียวกับแดง แล้วอธิบายเหตุผลกับอาจารย์เฉิน
ในเมื่อคะแนนเกี่ยวข้องกับการคัดออก เธอจึงเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้คนแบบซุนเหลียวมาแอบเก็บคะแนน ไม่ใช่ว่าเธอเกรงใจเขามากมายอะไร แค่เห็นแมลงสาบก็ยกเท้าเหยียบทิ้ง เป็นเรื่องที่ทำไปตามธรรมชาติ
“ทำไมล่ะ! กฎบอกว่าแค่ทีมชนะก็ได้ห้าคะแนน! ทำไมเธอพูดว่าไม่ให้ก็ไม่ให้!” ทั้งตัวซุนเหลียวเริ่มตื่นตระหนก ท่าทีของสวีหลิงฉวีเกินความคาดหมายของเขาไปมาก จนแผนที่เขาคิดไว้พังไม่เป็นท่า
เขาเสียหน้าต่อหน้าคนทั้งหมดไปแล้ว จะยอมเสียคะแนนไปด้วยไม่ได้ ไม่งั้นก็เท่ากับขาดทุนซ้ำสอง เขาตื่นตระหนกจนพูดจาแทบไม่รู้เรื่อง “หรือว่าแค่เธอคนเดียวจะเปลี่ยนกฎได้เลยเหรอ? แค่เพราะเธอเก่งกว่า ก็เลยรังแกคนอ่อนแอในทีมได้งั้นเหรอ?”