ตอนนี้แทนเซน เหมยหลินปวดหัวจริง ๆ
ฟังไท่หยางเฉวียนค่อมาบ่นกับเขา จบเขาก็กระแทกโต๊ะใส่คนตรงหน้า “เจ้านี่มันขี้แพ้หรือไง! เอ่ย? ไม่รู้เหรอว่าต้องมาถามเราตั้งแต่แรกว่าควรทำยังไง!”
ไท่หยางเฉวียนค่อแห้งใจอยู่ในใจ เรื่องที่แทนเซน เหมยหลินยอมคุยกับเขาก็เพราะความเหลื่อมล้ำในตอนนี้เท่านั้น
ตอนนี้ตงเหวินหายไป 75 คนในการรบครั้งแรกที่ถูกฝ่ายมั่วเยีย-ซือเหมยทำลายระดับ เหลือเพียง 25 คนถือครองจุดป้อมปราการ 3 ค่า 20 คะแนน ส่วนจุดป้อมปราการ 2 ถูกมั่วเยีย-ซือเหมยยึดไปแล้ว ทางแก้เดียวที่เหลือคือให้ทานเซิน เหมยหลินส่งคนมหาวิทยาลัยสหพันธ์ไปตั้งดักซุ่มระหว่างเส้นทางจุดป้อมปราการ 2 ไปจุดป้อมปราการ 3
แต่ตอนนี้สายเกินไปแล้ว เวลาไม่พอ แถมสวีหลิงฉวีก็ไม่มีทางให้โอกาสเขาอยู่ดี
ที่จริงแล้ว ยังไม่ทันที่แทนเซน เหมยหลินจะระบายอารมณ์กับไท่หยางเฉวียนค่อจบ อีกฝั่งก็มีสัญญาณมาถึง ทหารลาดตระเวนใกล้ป้อม 3 รายงานว่าสวีหลิงฉวีส่งคนมาล้อมจุดนี้เสร็จเรียบร้อยแล้ว
ในเวลาเดียวกันเจอหลัวก็ส่งคำขอเปิดช่องสื่อสารเร็วมาก แทนเซน เหมยหลินมือสั่นจนกระตุ้นอย่างรุนแรง แล้วกดยอมรับ ได้ยินข่าวร้ายอีกหนึ่งคำจากเจอหลัว
ที่ผลิตเป็นป้อม 1 ถูกคนโมเยียและซือเหมยล้อมล้อมโดยรอบ ข้างในมีเพียง 20 คน
“ให้พวกทหารลาดตระเวนกองมูลค่าเท่าขี้หมาของเธอไปสำรวจให้ดีขึ้นอีก! คราวนี้มันล้อมจริงหรือล้อมหลอกกันแน่! ทำไมมีทหารจำนวนมากขนาดนี้ที่ได้ยินคำสั่งของสวีหลิงฉวี!” แทนเซน เหมยหลินระเบิดออกมา