เหลย์นัวตอนนี้เหงื่อท่วมหลัง ยืนมองหน้ากันกับผู้ช่วยผู้บังคับการด้วยความเงียบงัน ไม่มีใครพูดอะไรได้สักคำ
นับตั้งแต่เขาตระหนักได้ว่าการเลือกชิลเอาตัวรอดของตัวเองนั้นผิดถนัดผิดทางสนิท เขาก็รู้อยู่แล้วว่าโมเหยียและซือเหมยจะตามมาจับผิดเขาแน่ แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้
เอาเข้าจริง ที่นี่เป็นแค่จุดคะแนนระดับ 5 เมื่อคิดตามหลักเหตุผล คนพวกนั้นควรไปหาเรื่องตงเหวินกับจื่อเฉิงก่อน
เหลย์นัวถอดใจถอดหายใจยาว เสียมารู้ว่าอีกฝ่ายส่งคนมากี่คน จะส่งมาเท่าไหร่ตอนนี้ใจเขาก็กลัวอยู่ดี เพราะถึงฝ่ายเขาจะมีคนร้อยคน แต่คุณภาพทหารเดี่ยวของพวกตัวเองอยู่ตรงไหนรู้กันอยู่ แม้จะมีโล่พลังงานช่วยค้ำ แต่ถ้าอีกฝ่ายเกิน 70 คน เขาก็ไม่มีความมั่นใจเหลืออยู่เลย
"ผู้บัง..." ผู้ช่วยผู้บังคับการอ้าปากอย่างลังเล
"เธอไม่ต้องพูด" เหลย์นัวโบกมือ เขารู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองต้องทำอะไร จึงรีบส่งคำขอเชื่อมต่อช่องสื่อสารไปยังสวีหลิงฉวีทันที
ขณะนั้นเอง ยามรักษาของจุดป้อมเต็มตงเหวินที่ 2 ที่เพิ่งเก็บกล้าอีกครั้งเพื่อเดิมพันว่าจะสร้างเรื่องน่าอัศจรรย์ได้หรือไม่ เพิ่งเงยหัวขึ้น คน 40 คนก็หายไป 13 คน
ผู้ช่วยผู้บังคับการที่รอดตายรีบพาคนที่เหลือล่าถอยเข้าไป เปิดโล่พลังงานอย่างตื่นตูม แล้วเรียกหากองกำลังเย่ไท่หยางเฉวียนอย่างบ้าคลั่ง
สวีหลิงฉวีนั่งอยู่ในรถบัญชาการ ภายนอกรถนั้นปะทะกันระเบิดรุนราน เธอปล่อยให้คนของซือเหมยเป็นผู้นำทดสอบว่าโล่พลังงานรับแรงกระสุนได้แค่ไหน พอวัดได้แม่นยำแล้ว โล่พลังงานนี้ต่อพวกเธอก็จะเหมือนหลอดไฟธรรมดา อยากปิดเมื่อไรก็ปิดได้