“แล้วเธอพูดกับเธอยังไง?” หลินเสี่ยวเดินตามสวีหลิงฉวีไปด้วยความอยากรู้ เธอมองไปรอบตัวอย่างไม่ค่อยสบายใจ เห็นจิน สวีซีฉิน และเสิ่นโซ่วลี่อยู่รอบๆ ตัว ซึ่งคนพวกนี้เป็นคนที่เธอไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ในเวลาปกติ
เมื่อครู่นี้เอง หลินเสี่ยวกลับกล้าขึ้นเป็นครั้งแรก กล้าที่จะมาคุยกับสวีหลิงฉวีเพื่อถามเรื่องของหลิวจิง
เธอเป็นคนชอบยุ่งเรื่องคนอื่นอยู่แล้ว เลยอาสาคุยกับซุนเหลียวตอนฝึกต่อมาแบบนั้น และตอนที่เห็นใบหน้าที่ปกติจะไร้ความรู้สึกของหลิวจิงเผยความจนใจและอ่อนแอออกมา ตอนที่ช่วงสุดท้ายจบลง หลินเสี่ยวก็เริ่มปักใจเชื่อว่าสวีหลิงฉวีควรจะรู้ว่าเรื่องยิงปืนสำคัญกับหลิวจิงแค่ไหน
เธอเลยกล้าๆ กลัวๆ มาเป็น “คนกลาง” แบบนี้
หลังจากฟังหลินเสียวเล่าเรื่องของหลิวจิงและความหมายของเรื่องยิงปืนให้ฟังแล้ว สจีซวิงฉวีก็ไม่ได้พูดอะไรกับเธอ เพราะโมเมลนั้นเพิ่งจบลง เธอเองก็เหนื่อยมากกว่าจะปลีกตัวไปพักผ่อน
แล้วจู่ๆ หลิวจิงก็เดินมา หลินเสี่ยวรีบหลบไปข้าง ๆ อยากจะฟังแต่ไม่ได้ยินว่าคนสองคนนั้นคยกันเรื่องอะไร เลยต้องันนี้ถามซวิ้งฉีต่อ
“ฉันก็แค่ไปกระตุ้นเธอเล็ก ๆ” ซวีหลิงจวีหวนึกถึงสีหน้าที่เหมือนรอยแตกบนธารน้ำแข็งของหลิวจิงตอนนั้น “ได้ผลดีทีเดียว”
พอหลินเสี่ยวได้ยินคำว่ากระตุ้น เธอก็ก๊ฮว้างอก หายใจเลี้ยงขึ้นได้จริง ๆ เพราะว่าเธอต้องการที่จะไกลเกลี่ยให้ทั้งสองคนกลับมาคุยกัน ถ้าลั่นให้กระตุ้นกันแบบนี้ แย่สักแค่ไหนก็ไม่เกินไปกว่าเดิมอยู่แล้วทางใดทางหนึ่ง