อาจารย์เฉินชำเลืองมองเวลา เกือบถึงเวลาแล้ว เขาใช้สิทธิ์บนสมองอัจฉริยะของตัวเองสั่งเปิดระบบ
ไค่อั่งนั่งยองอยู่ข้าง ๆ ท่าทางเคร่งเครียดหม่นหมอง ซึ่งหายากมาก
“ทำอะไรน่ะ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่นายล่วงหน้ามาสำรวจจุดเองทั้งเดือนก่อนแล้วหาคนมาดัดแปลงเหรอ” อาจารย์เฉินรู้สึกว่าท่าทางแบบนี้ของเขาตลกเป็นบ้า จึงยื่นมือคว้าตัวขึ้นมาทั้งตัว เหมือนอุ้มแมวเมนคูนยักษ์ขึ้นมาตัวหนึ่ง
ไค่อั่งพยุงหมวกทหารที่เกือบหลุดหูตกลงพื้นเพราะแรงของอาจารย์เฉิน แววตายังคงเหมือนไม่มีชีวิตชีวาอะไรเหลืออยู่: “ขอให้พวกเด็กแก่นนี่อย่าทำลายความตั้งใจดี ๆ ของฉันทีเถอะ……”
การแข่งขันของโรงเรียนนายร้อยรอบก่อนที่โรงเรียนนายร้อยมั่วเยียพ่ายแพ้ยับเยินในแผนที่ทะเลทรายนั้น สร้างรอยบาดใจให้ไค่อั่งไม่เบาเลยทีเดียว
“การแพ้ครั้งนั้นมีสาเหตุทั้งจากการวางแผนบังคับบัญชาและขวัญกำลังใจ” อาจารย์เฉินชี้ไปที่สมองอัจฉริยะ “ครั้งนี้นายจะเป็นห่วงอะไร ก็ยังมีสวีหลิงฉวีอยู่นี่”
“นายบอกว่าที่นี่นี้จัดทำตามการแข่งขันของโรงเรียนนายร้อย……” สวีหลิงฉวีกำลังจะถาม สมองอัจฉริยะในมือก็ทำงานขึ้นเสียก่อน ระบบย่อยเริ่มปฏิบัติการ แผนที่หนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน โชว์ตำแหน่งแบบเรียลไทม์ของนักศึกษา 280 คน ส่วนใหญ่แสดงด้วยสีเขียว และคนที่อยู่ทีมเดียวกับพวกเธอถูกแยกสีชัดเจนด้วยสีชมพู
ขณะนี้ตำแหน่งของอีกสองกลุ่มย่อยที่ถูกแยกออกไปอยู่ห่างจากพวกเธอลิบลับ