ระหว่างที่เน็ตสวรรค์กำลังเผยแพร่ความรู้เรื่องหุ่นยนต์รบกันอยู่นั้น การสอบของเหล่านักศึกษาสายนักดุลจักรกลตัวจริงก็ดำเนินไปอย่างโชกโชนไม่แพ้กัน
ครั้งนี้เป็นการประกอบชิ้นส่วนเดี่ยว อาจารย์ให้เวลาจำกัด 3 ชั่วโมง น่าต้าได้งานเป็นชิ้นส่วนเล็ก ๆ ของส่วนขาหุ่นยนต์รบระดับ A- พอถึงจังหวะสำคัญ คือขั้นสุดท้ายที่ต้องเติมน้ำยามูฮูมิลงไปเพื่อขึ้นรูป เหงื่อแห่งความตึงเครียดพรั่งออกมาจากหัวของเธอ แต่มือที่เทน้ำยาลงไปกลับมั่นคงนิ่งเนียน
หลังเทลงไปราว 5 นาที ควันสีขาวพองออกมา น่าต้าโบกมือไล่ควันจนจางหาย
ขั้นสุดท้าย สำเร็จ
ชิ้นส่วนหุ่นยนต์รบที่สมบูรณ์งดงามปรากฏอยู่ตรงหน้า เธอผลักประตูห้องเดี่ยวออก ส่งสัญญาณว่าเสร็จแล้ว
เหลือเวลาเหลือเฟืออีกครึ่งชั่วโมง ผลงานการสอบต้องให้อาจารย์ตรวจรับทีละคน น่าต้าจึงได้รับอนุญาตให้ออกจากห้องเดี่ยวก่อน
เธอกวาดสายตามองรอบหนึ่ง เห็นตำแหน่งของสวีหลิงฉวีจึงเดินตรงไปพร้อมรอยยิ้ม
“ผลงานไม่เลวเลยนะ”
เห็นท่าทีแบบนี้ คะแนนกลุ่มของพวกเขาคงไม่ต้องห่วง จินลากตัวเองขยับออกไปเปิดที่นั่งให้น่าต้าผู้เป็นวีรบุรุษได้นั่ง
“พวกนายกำลังคุยอะไรกัน” น่าต้าถามอย่างสงสัย สอบเสร็จแล้ว หินก้อนใหญ่ในใจก็วางลงได้ เล่ากันว่าพอจบการสอบครั้งนี้ พวกเธอจะได้กลับไปที่ฐานฝึกใหญ่นั้นเพื่อฝึกร่วมกับสวีหลิงฉวีและพวก เธอจึงถือโอกาสทำความคุ้นเคยกับพวกเขาให้มากขึ้นเสียก่อน ยังไงก็ไม่เสียหาย
สวีซีฉินรับประเด็นอย่างกระตือรือร้น “เรื่องหุ่นยนต์รบไง ตัวที่เน็ตสวรรค์ทำสำเนาขึ้นมาน่ะ ว่าไปแกต่างหากที่เป็นมืออาชีพตัวจริง พวกเราเพิ่งคุยถึงหุ่นระดับ S สามตัวกันอยู่พอดี”