หลายวันที่ผ่านมาเนื้อหาการฝึกปกติเกินไป จนทำให้คนรู้สึกเหมือนอาจารย์ไค่อั่งถูกกองบัญชาการเมอเย่รีบตัวกลับไปสอบสวนซ้ำอีกรอบ
แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ เพราะการฝึกปกติช่วงเช้าเป็นหน้าที่ของอาจารย์เฉิน ส่วนช่วงบ่ายเป็นของอาจารย์ไค่อั่ง นักศึกษาได้เห็นอาจารย์ทั้งสองทุกวัน ยืนยันได้ว่าไม่มีใครถูกลักพาตัวหรือหายสาบสูญ
“ปกติจนผิดปกติ” สวีซีฉินยืนอยู่ข้างลานฝึกแล้วอุทาน
จินพยักหน้าตามข้าง ๆ “รู้สึกเหมือนแกกำลังสะสมอะไรซนอยู่ รู้สึกว่ากำลังเตรียมของใหญ่มาให้พวกเราเล่นงาน”
การฝึกของบ่ายนี้จบลงอย่างปกติแล้ว บนลานฝึกตอนนี้มีแต่สวีหลิงฉวีที่กำลังซ้อมเพิ่มคนเดียว
การฝึกประจำวันช่วงนี้ไม่ทำให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้าจนต้องการความช่วยเหลือฉุกเฉินแบบเมื่อก่อนแล้ว ตามที่คุณหมอหลี่บอก แบบนี้ไม่ดีต่อการพัฒนาร่างกายของเธอ สวีหลิงฉวีจึงเพิ่มปริมาณการซ้อมให้ตัวเองเอง
หลายวันมานี้เธอแทบซ้อมเพิ่มทุกวัน พอการฝึกจบทุกคนต่างกระจัดกระจายไป เหลือแต่เธอที่ยังคงฝึกของตัวเองอยู่บนลาน
จินกอดอกมองสวีหลิงฉวีบนลานแล้วอุทานว่า “ผู้บังคับการของพวกเรา รู้สึกว่าไม่ว่าจะทำอะไรก็สำเร็จไปซะทุกอย่าง”
“ผู้บังคับการอะไรของแก นั่นพี่สาวฉันนะ” สวีซีฉินภูมิใจเต็มเปี่ยม “พูดเหมือนไม่ได้พูดเลย”
หลายวันที่สวีหลิงฉวีซ้อมเพิ่มทำให้คนจำนวนมากถูกฉุดให้ขยันตาม
บางคนยึดมั่นทัศนคติที่ว่า “สวีหลิงฉวียังซ้อมอยู่ ฉันจะกินลงได้ไง ฉันจะหลับลงได้ไง” จึงขึ้นไปบนลานฝึกเพื่อเป็นคู่ซ้อมให้เธอโดยตรง สวีหลิงฉวีซ้อมถึงไหนเขาก็ซ้อมตามถึงไหน จุดขายคือความคอยเป็นเพื่อน ตัวอย่างคลาสสิกในนั้นคือหวังฉีหูกับถังมู่เวิน