ฝ่ายสวีซีฉินยังกังวลว่าสวีหลิงฉวีจะถูกพวกนั้นคนจับเป็นเป้ายิงตัวเป็นๆ แต่อีกด้านหนึ่งมือสไนเปอร์ก็ตรงเข้ามาหาสวีหลิงฉวีเองแล้ว
หลิวจิงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าสวีหลิงฉวี จ้องมองเธอแล้วพูดขึ้นว่า "ปากกระบอกปืนของฉัน จะต้องเล็งไปที่เธอแน่นอน"
ยั่วยุ นี่มันการยั่วยุชัดๆ
จินที่ยืนอยู่ข้างสวีหลิงฉวีรอให้เธอจัดการเหมือนที่จัดการกับตัวเอง ไม่ก็ฟาดมือเป็นสัญญาณเตือน หรือไม่ก็เตะถีบเป็นคำเตือน แต่สวีหลิงฉวีกลับแค่พยักหน้าเบาๆ รับรู้ว่าตัวเองรับคำท้านี้ไว้แล้ว
"มันไม่ปกติเลย ปกติเธอไม่เห็นทำแบบนี้กับฉันเลย" จินมองตามหลิวจิงที่เดินจากไปแล้วเอ่ยฟ้อง น้ำเสียงหม่นๆ อย่างน้อยใจ
สวีหลิงฉวีเหลือบตามองเขา "ฉันทำกับแกแย่มากเหรอ?"
"ยังไงก็พูดได้แค่ว่าไม่ดี" จินนึกถึงตอนที่คุยกับเธอครั้งแรก แล้ววินาทีถัดมากิ่งไม้ก็จ่อมาที่คอของตัวเอง ความรู้สึกนั้นไม่ดีเอาเสียเลยจริงๆ
"แกจะคิดว่ามันเป็นความพิเศษสำหรับแกก็ได้" สวีหลิงฉวีรับปืนจากมือครูฝึก รอบแรกให้ทีมแดงวิ่ง ส่วนทีมน้ำเงินเป็นคนยิง
จินหยิบปืนขึ้นมาเช่นกัน เงยหน้ามองสวีหลิงฉวีที่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว "อย่าบอกนะว่าเธอเคยฝึกยิงปืนอย่างเป็นระบบมาก่อน เป็นถึงเทพปืนเลยนะ"
"ฉันไม่เคยเรียนอย่างเป็นระบบ" สวีหลิงฉวีพูดความจริงทุกประโยค
จินถอนหายใจโล่งอก ถ้าสวีหลิงฉวียังเก่งเรื่องปืนอีกก็โคตรจะเกินมนุษย์แล้ว นั่นมันเสิ่นโซ่วลี่คนที่สองบนโลกเลยชัดๆ โตมาโดนฝึกเป็นอาวุธมนุษย์ตั้งแต่เด็ก แค่พลังจิตมีตำหนินิดหน่อย แต่เสิ่นโซ่วลี่ยังมีความเป็นมนุษย์มากกว่าสวีหลิงฉวีอีก