สวีหลิงฉวีเปิดห้องใหม่ในสังเวียนต่อสู้ขึ้นมา ระหว่างนั้น “กระต่ายใหญ่ผงาดศักดิ์ไร้เทียม” ก็ยังคงส่งคำขอเพิ่มเพื่อนส่วนตัวทางเน็ตสวรรค์มาหานางอย่างไม่รู้จักเบื่อ พร้อมแนบข้อความมาด้วย
[ฉันแค่อยากรู้ว่านายชนะด้วยฝีมือตัวเองจริงไหม!]
[ไม่พิจารณารับจ้างเล่นแทนบ้างเหรอ?]
[ราคาที่นายจะปฏิเสธไม่ได้ ฉันจะยื่นให้เอง]
……
ขณะที่ฝั่งนั้นสแปมข้อความกันอยู่ ฝั่งในสังเวียนต่อสู้ รอไปนานก็มีคนเข้ามาหนึ่งคน ทิ้งประโยคไว้แค่ว่า “ชื่อเป็นสัญลักษณ์มั่ว หน้าตาธรรมดา สังเวียนนี่มีบอทกันแล้วสินะ” แล้วก็เดินออกไป
บอท·สวีหลิงฉวี: ……
ลูมีนขำจนหัวเราะคิกคัก: “ฉันบอกแล้วไงว่าแต่งตัวแบบนี้บนเน็ตสวรรค์จะถูกเมิน”
สวีหลิงฉวีงั้นก็ออกจากเน็ตสวรรค์ไปเลย ตอนนี้ก็ถึงเวลาอาหารพอดี คราวนี้คงต้องเอาน้ำหล่อเลี้ยงกลับมากักตุนเยอะ ๆ ซะหน่อย
นางเปิดประตูออกจากห้อง บนทางเดินของโถง มีคนหนึ่งนอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากประตูห้องนาง ไม่รู้เป็นอะไรหรือตายหรือเปล่า
ดูไปดูมาเหมือนคุ้นตาดี สวีหลิงฉวีย่อตัวลงไปล้ำตัวคนนั้นให้หันขึ้นมา จึงจำได้ว่าเป็นน่าต้า เด็กสาวสายนักดุลจักรกลนั่นเอง
ลูมีนวิ่งตามออกมาจากห้อง ก็เหลือบมองด้วยความสงสัยขณะสวีหลิงฉวียื่นมือไปจับลมหายใจของน่าต้า ข่าวดีคือคนไม่ตาย ข่าวร้ายคือตอนนี้ห้องพยาบาลไม่มีทั้งหมอและอาจารย์อยู่ ทำได้แค่ให้หุ่นยนต์การแพทย์วินิจฉัยเบื้องต้นไปก่อนเท่านั้น
สวีหลิงฉวีแบกคนขึ้นมา น่าต้าน้ำหนักเบามาก เด็กสาวคนนี้รูปร่างเล็กกะทัดรัดอยู่แล้ว พอแบกขึ้นรู้สึมือหิ้งขนนกไว้บนหลัง จะให้ลมพัดแรงหน่อยก็คงปลิวไปทั้งคน