"นาย…นายปลอบฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย" น่าต้าถึงกับพูดตะกุกตะกัก
หุ่นยนต์รบระดับเอส ทั้งสตาร์เน็ตนี้มีอยู่แค่สามตัวเท่านั้น และไม่เคยมีปรมาจารย์หุ่นยนต์รบคนไหนสร้างได้นอกจากปรมาจารย์ต้วนเมิ่ง
สวีหลิงฉวีคงไม่ได้ตั้งใจให้เธอใช้คืนตั้งแต่แรก เพียงแค่เหวี่ยงออกมาเป็นเงื่อนไขที่เป็นไปไม่ได้เลยก็เท่านั้น
"เปล่า ฉันจริงจังนะ" สวีหลิงฉวีพูดเรียบ ๆ
หุ่นยนต์รบรุ่น A- ตัวหนึ่ง ตอนนี้เทคโนโลยีการผลิตชิ้นส่วนหุ่นยนต์รบก้าวหน้าขึ้นมาบ้างแล้ว แต่ต้นทุนการสร้างก็ยังอยู่ระดับร้อยล้านขึ้นไป ความน่าจะเป็นที่น่าต้าจะสร้างหุ่นระดับ S ได้ก็ไม่ใช่ศูนย์อยู่แล้ว พอถึงตอนนั้น เอาเงิน 150,000 ไปแลกหุ่นระดับ S ได้หนึ่งตัว ก็เท่ากับกำไรล้วน ๆ ไม่มีต้นทุนเลย นี่คือการลงทุนอย่างหนึ่ง มองในภาพรวมแล้ว สวีหลิงฉวีคิดว่ามันเป็นไปได้
"แต่ฉันอาจไม่มีวันสร้างมันออกมาได้ตลอดชีวิตก็ได้นะ หุ่นระดับเอสน่ะ มันคือระดับเอสนะเว้ย" น่าต้ารู้สึกว่าระหว่างเธอกับสวีหลิงฉวีต้องมีคนหนึ่งเป็นบ้าแน่ ๆ และเธอเชื่อว่าคนนั้นไม่ใช่ตัวเอง แต่สีหน้าและน้ำเสียงของสวีหลิงฉวีกลับเรียบนิ่งจนน่าขนลุก
"นายทำได้" สวีหลิงฉวียังพูดเรียบเฉยเหมือนเดิม เหมือนกำลังคุยเรื่องวิธีทำครีมพัฟ ไม่ใช่หุ่นยนต์รบระดับเอส
"ฉัน…ฉันทำได้จริงเหรอ?" น่าต้าสับสนชี้มือมาที่ตัวเอง สุดท้ายสวีหลิงฉวีวางใจเธอมากเกินไป หรือเธอวางใจตัวเองน้อยเกินไปกันแน่ เธอก็เริ่มงงแล้ว
"เงินเก็บให้ดี ๆ ของบนโต๊ะกินให้หมด" พอเห็นน่าต้าเริ่มยอมรับสิ่งนี้ได้ สวีหลิงฉวีก็ลุกขึ้น "ที่เหลือฉันจะโอนให้เร็วที่สุด วางใจเถอะ"