เฟิงปู้เลือกทางที่แย่ที่สุดจากหลายทางเลือกอย่างแม่นยำน่าทึ่ง
ขณะที่หวังฉีหูคุ้มกันการหลบหนีอย่างพังทลาย คนยี่สิบคนที่เฟิงปู้ส่งไปตั้งแนวรบรูปงูพันตัวก็ล้มตายหมดแล้ว
หลินเสี่ยววิ่งไปพร้อมกับคำนวณเส้นทางและภูมิประเทศในหัวอย่างรวดเร็ว ตอนนี้นางถึงกับนึกขึ้นได้ว่า “ไม่ดีแล้ว ทิศทางที่เรากำลังหนีอยู่ มันมุ่งไปที่จุดแบ่งเขตแดนของไซทู!”
ไซทูไม่เหมือนโลกจริง มันมีขอบเขตจำกัด ไม่อย่างนั้นทีมหนึ่งวิ่งหนีอย่างเดียว อีกทีมไล่ตามอย่างเดียว ก็ไม่รู้จะตีกันถึงเมื่อไหร่
เฟิงปู้ตอนนี้ตกใจจนตาค้าง เขาตะโกนใส่หลินเสี่ยวดังลั่น “ทำไมเมื่อกี้ไม่พูด! ตอนนี้เราถูกไล่จนมุมที่จุดแบ่งเขตแดนแล้วจะทำยังไง!”
หลินเสี่ยวเกือบขำออกมาด้วยความโมโห ข้างหน้าไม่มีข่าวสอดแนมเลย นางจะพูดยังไงได้? แถมซาจี๋ชัดเจนว่าตั้งใจไล่พวกเขาไปรวมกันที่จุดเดียว แปลว่ากวนฉวนจวินเตรียมการบุกมาอย่างเต็มที่แล้ว แต่ตอนนั้นพวกเขายังยืนรอคำสั่งเหมือนแมลงวันไร้หัวอยู่เลย!
“บ้าอะไรของเธอ ตะโกนทำไม? จะทำยังไงอะไรนะ? เธอเป็นผู้บัญชาการใหญ่นะ ตกลงเธอเป็นคนถามว่าทำยังไงงั้นเหรอ?” หวังฉีหูโกรธจนเขกกำปั้นใส่เฟิงปู้เข้าหนึ่งหมัด แต่ก็ไม่กล้าออกแรงเต็ม ไม่อย่างนั้นถ้าผู้บัญชาการใหญ่ถูกระบบตัดสินว่าเสียชีวิตก็จบจริง ๆ!
เฟิงปู้โดนหมัดนั้นเข้าไปก็เกือบเละ แต่เขาไม่กล้าด่าหวังฉีหู เพราะยังต้องพึ่งเขาปกป้องตัวเอง จึงได้แต่เปิดปากว่า “ตอนนี้พวกเราลองหักฝ่าไปทางอื่นดูว่าได้ไหม ไม่ให้ถูกไล่จนติดจุดแบ่งเขตแดน……”
หวังฉีหูหน้าตึง “ฉันจะไปหักฝ่าเส้นหน้าเอง”