เมื่อทหารลาดตระเวนรายงานความเคลื่อนไหวของจื่อเฉิง ตงเหวิน และเหลียนต้ากลับมาถึงสวีหลิงฉวี ก็สายเกินแก้แล้ว
จุดยืนของมั่วเยียตอนนี้เลวร้ายมาก ถูกลากไปอยู่มุมสุดขอบของแผนที่ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขาอยู่ใกล้ตงเหวินเกินไป แทบจะทันทีที่บุกเข้ามา ตำแหน่งของทุกคนก็ถูกอีกฝ่ายจับได้หมด
เย่ไท่หยางเฉวียนจากจื่อเฉิงเปิดช่องทางสื่อสารพิเศษกับเจี๋ยลั่วจากจื่อเฉิงและทานเซิน เหมยหลินจากมหาวิทยาลัยสหพันธ์ทันที เหมาะเจาะทั้งเวลา ทั้งพื้นที่ ทั้งคน บวกกับที่ทั้งสามฝ่ายเคยคุยกันเรื่องนี้ตั้งแต่อยู่นอกสนาม ก็รีบบุกโอบล้อมมั่วเยียสามด้านทันที
ตำแหน่งของมั่วเยียตอนนี้แย่มาก แทบเท่ากับตำแหน่งที่กวนฉวนจวินบีบกองใหญ่ของเฟิงปู้ไว้ในนัดแรก ตกอยู่บนจุดของแผนที่ที่สามด้านล้อมรอบด้วยคน
นึกถึงนัดก่อนขึ้นมา สีหน้าคนมั่วเยียทั้งกองจึงไม่สู้ดีนัก
สวีซีฉินพาทีมลาดตระเวนวิ่งกลับมา พูดผ่านช่องสื่อสารด้วยน้ำเสียงที่เสียใจ “ฉันรู้สายเกินไปแล้ว...ขอโทษนะ”
“ไม่เป็นไร” สวีหลิงฉวีตอบกลับในช่องสื่อสาร แล้วหันไปถามจิน “นายบอกว่าซือถูเคออยู่ทิศเดียวกับจื่อเฉิง ตอนนี้พวกเขาเคลื่อนไหวยังไงบ้าง”
ซือถูเคออยู่ใกล้มั่วเยียพอสมควร พอสวีหลิงฉวีพูดแบบนั้น คนมั่วเยียที่เชื่อมโทรมอยู่ก็เปี่ยมความหวังขึ้นมาทันที จินอึ้งไปแป๊บ “นายคิดจะลองชวนพวกเขามาช่วยเหรอ? แต่พวกเขา...”
จินขมวดคิ้วมองซือถูเคอที่กำลังเคลื่อนที่ออกจากไปในทิศตรงข้าม “ดูท่าพวกเขากำลังจะยกกองออกจากสนามแล้วมั้ง”
พอได้ยินแบบนั้น คนมั่วเยียก็จมห้วงความเงียบอีกครั้ง ในเวลาเดียวกัน ห้องถ่ายทอดสดของเน็ตสวรรค์ก็ครึกครื้นไปหมด