เมื่อทีมจากสหพันธ์แยกเป็นสองส่วนตามตงเหวินและจื่อเฉิงถอนตัวออกไป วิกฤตของโมเหยียครั้งนี้ก็ยุติลงชั่วคราว
ทั้งสองทีมไม่ได้พำนักอยู่ที่เดิมนาน เพราะตั้งแต่แรกก็เป็นเพราะการเกิดจุดเกิดอยู่ในตำแหน่งนี้เท่านั้นที่ทำให้ต้องเผชิญหน้ากันโดยไม่ได้ตั้งใจ
ทีมโมเหยียและซือเหมยรวมกำลังกันเคลื่อนขึ้นไปทางพื้นที่สูงด้านเหนือ
หวินเหยาขึ้นไปนั่งบนรถบัญชาการของสวีหลิงฉวี
“ขอบคุณ” สวีหลิงฉวีกล่าว
หวินเหยายิ้ม “ตอนนี้พวกเราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้วนี่ ผู้บังคับการสวี ต่อจากนี้คุณมีแผนอย่างไร”
สวีหลิงฉวีเปิดแผนที่ขึ้น ตอนนี้เป้าหมายของโรงเรียนทหารทั้งสามของสหพันธ์ชัดเจน คือรีบเข้ายึดจุดป้อมปราการให้ได้ก่อน
ลักษณะภูมิประเทศที่โดดเด่นที่สุดในแผนที่การแข่งนี้คือมีแม่น้ำสายหนึ่งพาดผ่านระหว่างจุดป้อมปราการ แบ่งจุดทั้ง 10 ออกเป็นรูปแบบสี่หก ตอนนี้ที่ฝั่งซ้ายทั้ง 4 จุด คนตงเหวินยึดจุดป้อมปราการที่ 3 มูลค่า 20 คะแนนไว้ได้แล้ว ดูท่าเหมือนจะยังจะยึดเพิ่มอีกอีกสักสองสามจุด
ส่วนซือถูเคอที่ตั้งต้นด้วยการเลือกหนีให้รอดเป็นเลิศ ตอนนี้ยึดได้แค่จุดป้อมปราการที่ 6 มูลค่า 5 คะแนนเท่านั้น ทั้งที่นำกำลังคนเต็มร้อยมาแบบไม่บาดเจ็บไม่สูญเสียแม้แต่คนเดียว
“พวกเขายึดได้แค่จุด 5 คะแนนจุดเดียวเนี่ยนะ” หวินเหยาส่ายหัวอย่างไม่เชื่อสายตา
“เหมือนกับทางเลือกของพวกเขาตั้งแต่แรกนั่นแหละ” สวีหลิงฉวีว่า “พวกเขาคงคิดแค่กุมจุด 5 คะแนนนี้ไว้ซุกตัวจนจบเกม”
เหลย์นัวร์ยังไม่รู้เลยว่าความคิดในใจของตัวเองถูกสวีหลิงฉวีเอาออกมาประกาศเปียก ๆ ตอนนี้เขาอยู่ในจุดป้อมปราการหมายเลข 6 ที่ขนคนร้อยคนเข้าไปก็ยังแออัดพอ ๆ กัน