สวีซีฉินที่ออกสำรวจทางซ้ายกลับมาพร้อมข่าวในเวลาไม่นาน
“พวกเขาตั้งซุ่มไว้บนเส้นทางที่เดินง่ายกว่านั่น เพิงเยว่ พลปฏิบัติการระดับ S ของซาจี๋อยู่ตรงนั้น ฉันเห็นเข้าจากระยะไกลก็หลบทันที แล้วอ้อมอีกรอบเพื่อยืนยันว่าไม่ถูกจับได้และไม่ถูกตาม ก่อนจะกลับมา”
สวีซีฉินมีพรสวรรค์ด้านการสอดแนมจริง ๆ ดวงตาเปล่งประกาย “เราไม่ได้หลงเข้าไปในวงล้อมของพวกเขานะ ตอนนี้พวกเขาคงร้อนใจอยู่สิน่า”
จินที่ออกสำรวจทางขวาก็กลับมาเช่นกัน ข่าวที่ได้คือทางขวาไม่มีจุดซุ่ม แต่มีคนของซาจี๋ลาดตระเวนอยู่
กวนฉวนจวินคาดการณ์ว่าพวกเขาจะเลือกแทรกซึมมาจากด้านหลังซ้าย จึงตั้งซุ่มไว้แค่จุดนั้นจุดเดียว
การกระทำแบบนี้ก็ถือว่าปกติ เพราะกองใหญ่ยังสู้กันอยู่ด้านหน้า รอบจุดบัญชาการย่อมต้องมีคนประจำการปกป้องอยู่แล้ว คนที่เรียกใช้ได้ทั้งหมดก็แค่ร้อยคนเศษ ๆ ที่เขายังสามารถดึงคนไปซุ่มด้านหลังซ้ายได้ ก็เพราะเขาได้เปรียบอย่างมากในแนวรบหลักแล้วต่างหาก
“พวกเขาจะร้อนใจจริง แต่ตอนนี้คนที่ร้อนใจกว่าคือพวกเรา” สวีหลิงฉวีครุ่นคิดชั่วครู่ แล้วตัดสินใจ “ตอนนี้เราต้องเข้าไปในจุดซุ่มของพวกเขาเอง”
“หา?” สวีซีฉินอึ้งงัน
“เขาส่งเพิงเยว่ พลระดับ S ไปซุ่มโจมตีใช่ไหม หลังจากซุ่มโจมตีสำเร็จแล้ว เขาแน่นอนว่าต้องดึงเพิงเยว่กลับมาเฝ้าตัวรับผิดชอบจุดบัญชาการ นั่นแหละคือเส้นทางที่เราจะเจอตัวเขาได้เร็วที่สุดโดยตรง”
เหมือนกับที่เฟิงปู้ไม่ยอมให้หวังฉีหูห่างตัวไปไหน การทำให้มีคนที่ไว้ใจได้คอยปกป้องตัวเองในสมรภูมิคือสัญชาตญาณของผู้บังคับการ โดยเฉพาะเมื่อเงื่อนไขชัยชนะคือการตัดหัวผู้บังคับบัญชา