เหล่านักศึกษามาเข้าฝึกภาคบ่ายด้วยใจที่พร้อมตายกันทุกคน
นี่เป็นวันแรกที่อาจารย์ไค่อั่งกลับมา ภาคเช้ายังคิดการฝึกยิงปืนสุดแปลกใหม่ออกมาได้ ใครจะรู้ว่าภาคบ่ายเขาวางแผนอะไรไว้เพื่อเล่นงานพวกเขาอีก
รักษาตัวในห้องพยาบาลเสร็จก็เกือบถึงเวลาฝึกภาคบ่ายพอดี สวีหลิงฉวีจึงประคองสวีซีฉินตรงไปยังลานฝึก พอความรู้สึกชาจากการรักษาหายไป สวีซีฉินก็กลับมากระฉับกระเฉงเต็มที่อีกครั้ง
“นายว่าเขาจะให้พวกเราไปยิงไล่ล่ากันกลางแจ้งเลยหรือเปล่า? ด้วยความโรคจิตของเขา น่าจะต้องแบกของหนักด้วยแน่” สวีซีฉินเริ่มเดาใจไค่อั่ง คิดว่าภาคบ่ายจะต้องเจอการฝึกสุดระทึกอะไรอีก
พอนักศึกษามากันครบ คนที่เดินออกมากลับไม่ใช่ปีศาจตนนั้นตอนเช้า
ไม่เจอกันแค่ครึ่งวัน ทำไมอาจารย์เฉินดูเหนื่อยล้ากว่าเดิมอีก ลาพักแบบนี้ไม่ลาเสียยังดีกว่า
“ทำไมเห็นฉันแล้วทำหน้าแบบนี้กันหมด? งั้นฉันไปนะ? ให้ไค่อั่งมาแทน?” อาจารย์เฉินมองสีหน้างงงันของนักศึกษาทีละคนแล้วอยากหัวเราะ
คนส่วนใหญ่ช่วงเที่ยงนี้เตรียมใจไว้เพื่อรับการทรมานจากไค่อั่งในภาคบ่าย กลับไม่นึกว่าจะได้อาจารย์เฉิน แม้การเตรียมใจจะสูญเปล่า แต่ก็ดีใจเกินคาด หลังนิ่งงันไปครู่สั้น ๆ ใบหน้าทุกคนก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดี
“เลิกหัวเราะได้แล้ว” อาจารย์เฉินประกาศแผนการฝึกภาคบ่าย ยังคงเป็นการฝึกร่างกายพื้นฐาน แต่เพิ่มความเข้มข้นขึ้นเล็กน้อยเมื่อเทียบกับไม่กี่วันก่อน นักศึกษาส่วนใหญ่ถอนใจโล่งอก ส่วนพวกสาขาที่ไม่ใช่สายปฏิบัติการกลับเริ่มบ่นเบา ๆ กันทีละคน