น่าต้าแสดงความขอบคุณเสร็จก็เดินจากไปก่อน
ปิดประตูเสร็จ สวีหลิงฉวีหันกลับมาก็เห็นลูมีนนั่งหน้าบึ้งตึงอยู่
"เป็นอะไร?"
"ทำไมนายถึงให้คนอื่นสร้างหุ่นยนต์รบระดับ S ให้นายได้ยังไง นายไม่ได้พูดไว้แล้วเหรอว่าจะช่วยฉันหาร่างจริงเท่านั้น แล้วจะเป็นแค่เจ้าของของฉันคนเดียว?" ลูมีนที่ได้ยินบทสนทนาระหว่างสวีหลิงฉวีกับน่าต้าก็เก็บอารมณ์ไม่อยู่ ตะโกนกล่าวหาเสียงดัง
"ฉันสัญญาว่าจะช่วยหาร่างจริงให้แกจริง แต่ฉันเคยบอกตรงไหนว่าจะเป็นเจ้าของแค่ของแกคนเดียว?" ลูมีนบางทีก็เด็กเกินไปจริง ๆ สวีหลิงฉวีทำให้อารมณ์มันนิ่งลงแล้วค่อย ๆ อธิบายเหตุผล "ตอนนี้ยังไม่มีเบาะแสเรื่องร่างจริงของแกเลยสักนิด จะให้หายังไง?"
ลูมีนสงบลงบ้างแล้ว ก็จริงที่โกรธ แต่สวีหลิงฉวีพูดมีเหตุผลจริง ๆ
"แถมแกไม่ใช่หุ่นยนต์รบระดับ SSS เหรอ ทำไมต้องรู้สึกตึงเครียดกับหุ่นระดับ S ที่ยังไม่มีแม้แต่เงา?"
ลูมีนถูกปลอบจนหายโกรธ พูดด้วยความภาคภูมิใจนิดหน่อย "ฉันเป็นหุ่นที่หล่อที่สุดจริง ๆ เอาเถอะ แม้ฉันจะไม่มีเบาะแสว่าร่างจริงของฉันอยู่ไหน แต่นายก็มีพลังจิตระดับ SS แถมฉันยังรู้สึกได้ว่าช่วงนี้นายพัฒนาขึ้นอีกแล้ว ตอนนี้นายสามารถสัมผัสการมีอยู่ของหุ่นระดับ SSS ได้สบาย ต่อให้เป็นแค่ระดับ S+ ก็ทำได้แล้ว ขอแค่เราไปให้ทั่วถึงซักหน่อย......"
พูดไปพูดมา มันกลับรู้สึกว่าบรรยากาศเย็นชาลง เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นสวีหลิงฉวีกำลังจ้องมันด้วยแววตาเย็นเยียบ
"งั้นเสิ่นโซ่วลี่สัมผัสการมีอยู่ของเธอชีวิตอย่างแกเจอไหม?"
ลูมีนรู้สึกฉับพลันว่าสวีหลิงฉวีตรงหน้ากลับไปเป็นเหมือนตอนพบกันครั้งแรก เย็นชาพอตัว แถมยังมีเจตนาฆ่าติดตัวอยู่ มันสะท้านวาบสั่นไปทั้งตัวแล้วเริ่มอธิบายอ้ำอึ้ง "ไม่ ไม่มีทาง ตราบใดที่นายปลุกฉัน ให้ฉันเรียกสิ่งมีชีวิตออกมาได้ ฉันก็ควบคุมพลังงานบนตัวเองได้ ยังไงก็ร่างจริงไม่อยู่ด้วย......"