กวนฉวนเคยเห็นรูปถ่ายของสวีหลิงฉวีมาแล้ว เป็นรูปผู้บัญชาการทั้งหมดที่โมเอ๋ยอัปโหลดเอง ไม่รู้ถ่ายตอนไหน เห็นสวีหลิงฉวีเหมือนเพิ่งถูกลากลงจากเตียง หน้าเต็มไปด้วยความง่วงขณะมองกล้อง ราวกับแมวขี้เกียจตัวหนึ่ง
แต่สวีหลิงฉวีที่ยืนอยู่ตรงหน้าตอนนี้ สวมชุดฝึกสีม่วงแห่งโมเอ๋ย ผิวขาวผมดำ โหนกจมูกสูงสะโดษ เมื่อเอียงคอมองใครสักคน ดูเหมือนกระบี่ครึ่งเหน็บที่ซ่อนคมแฝงไว้
กวนฉวนเชื่อว่าตัวเองเคยเห็นคนมานับไม่ถ้วน หญิงงามระดับนางฟ้าที่ดาวเมืองหลวงนั้นชินตาทั้งนั้น หน้าตาแบบไหนเขาก็เห็นมาจนชินชา แม้แต่หน้าแบบรมณียสมบูรณ์ไม่มีที่ติ เขาก็แทบไม่สนใจ แต่พอเห็นสวีหลิงฉวี จู่ ๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนฟันลงกลางอกคำเดียว
ความรู้สึกชวนมหัศจรรย์ยิ่ง หน้าเธอคม...คมราวคมดาบจริง ๆ
นี่ครั้งแรกที่กวนฉวนอยากใช้คำนี้บรรยายหน้าตาของใครสักคน
เขากลืนน้ำลายลงคอ แล้วเผลอก้าวเท้าเดินไปทางสวีหลิงฉวี
แต่แล้วเสิ่นโซ่วลี่ก็ยื่นขาขวางเข้ามา เขาไม่ทันตั้งตัวสะดุดจนแทบจะล้มคว่ำลงกับพื้น โชคดีที่ปฏิกิริยาของร่างกายเขาเก่งเหลือเกิน รั้งตัวทัน แต่ท่าทางตลอดช่วงนั้นเหมือนห่านตัวใหญ่ที่สะบัดปีกระฟัดระฟวง ชวนขำนัก
สวีซีฉินกับจินก็ไม่เซฟหน้าให้ ชี้หน้าแล้วหัวเราะกันคักทั้งคู่ ส่วนหลิวจิงส่ายหน้าไปมา ยังงั้นล้มไปเลยยังจะดีกว่า
สวีหลิงฉวีที่กำลังเอียงคอมองคนอยู่เห็นตลอดทั้งหมด เธอแค่รู้สึกว่าท่าทีของเสิ่นโซ่วลี่ตอนขวางขามันคุ้นตาชะมัด