ซุนเหลียวพุ่งทางไปทางตะวันตกอย่างไม่คิดอะไรมาก ตามข่าวกรองที่กวนจงหลี่ให้มา
ผ่านเส้นทางภูเขาที่ค่อนข้างต่ำส่วนหนึ่ง เขาก็ไม่ได้เฝ้าระวังอะไร ลากพวกลูกน้องบุกฝ่าไปอย่างมั่นใจ แต่พอทั้งทีมก้าวเข้าไปถึงกลางเส้นทาง เสียงปืนก็ดังขึ้น
หวังฉีหูยิงต่อเนื่องห้านัดเอาซุนเหลียวล้มลงไปกับพื้น สมองอัจฉริยะบนตัวประกาศทันทีว่าเขาถูกคัดออกแล้ว กวนจงหลี่ที่อยู่ข้าง ๆ ส่ายหน้าเสียดาย “ทำไมไม่ใช่มือฉันเนี่ย”
“นายยังต้องฝึกอีกเยอะ” หวังฉีหูพูดพลางยิ้ม
นี่คือการซุ่มโจมจารกรรมฝ่ายเดียว คนกว่า 200 ล้อมตีคนกว่า 40 จนจบศึก ซุนเหลียวยังนอนแผ่อยู่กับพื้น สีหน้าคงค้างอยู่ในอาการตกใจสยดสยองตอนถูกยิงนั่นเอง
พวกเขาถูกกวาดล้าย้ายหมด คนที่ได้คะแนนก็เฮฮา คนที่ไม่ได้ก็ถอนใจ กวนจงหลี่ หวังฉีหู และหลินเสี่ยวนำทีมเดินออกจากแนวป่าสองฟางฝั่ง ทุกคนมีรอยยิ้มเต็มหน้า
“แม่งเอ๊ย! พวกโสนักเรียกแก! หักหลังฉัน!” ซุนเหลียวตาแดงก่ำตะโกนลั่น มองสามคนนั้นแล้วเขานึกทันทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น เขาถูกหลอกใช้เป็นปืน แถมยังโดนหักหลัง!
“ต้องเป็นสวีหลิงฉวีแน่ แกต้องไปคบหาโน่นนี่กับหล่อนแน่ หล่อนให้อะไรไว้เนี่ย โดยเฉพาะนายหวังฉีหู วัน ๆ หมุนวนรอบหล่อน หล่อนต้อง…” คนอย่างซุนเหลียวเวลาอยากปอกลอกทำร้ายใครไม่เคยเลือกวิธี โดยเฉพาะเมื่อเป้าหมายเป็นผู้หญิง มักใช้คำพูดทางเพื่อทำลายคนนั้น