เรื่องราวของกลุ่มเพื่อนสนิทของซุนเหลียวจบลงด้วยการแก้ปัญหาเสียที กวนจงหลี่ส่งสัญญาณให้นักศึกษาทั่วไปทราบว่าตอนนี้จะลงมือเอาตัวรอดแบบไหนก็ได้ จะจับกลุ่มหรือเลือกเป็นหมาป่าโดดเดี่ยว สบายใจยังไงทำตามนั้น
“ใครยังอยากลองก็ตามหาร่องรอยพวกเขาได้ ถ้าได้รางวัลนั้นมาคือฝีมือ แต่ถ้าเข้าไปลงมือก่อนแล้วโดนตอบโต้ อย่ามาโทนะ”
ช่วงนั้นมีคนในกลุ่มเอ่ยถามด้วยความงุนงง “งั้นพอจะรู้ไหมว่าทำไมผู้บังคับการสวีกับพวกของเธอถึงหลบอยู่เงียบ ๆ ทั้งที่ไม่ยอมลงมือใส่พวกเรา สุดท้ายยังต้องส่งคะแนนฝ่ายให้พวกเราฟรี ๆ อีก เธอได้อะไรกันแน่?”
คำถามนี้แหละที่ตรงประเด็นจริง ๆ เพราะแผนซุ่มยิงเหล่าอาจารย์ต้องเก็บเป็นความลับ ทำให้การที่ทั้งห้าไม่เคยลงมือกับนักศึกษาทั่วไปดูขัดกับเหตุผลไปหน่อย
กวนจงหลี่กำลังคิดหาคำตอบอยู่ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นก่อน
“ผู้บังคับการสวีคงมีแผนของตัวเองแหละ! เราอย่าไปสนใจมากมายดีกว่า สรุปคราวนี้พวกเขาไม่ลงมือกับพวกเราเองก็ถือว่าดีแล้ว ต่อจากนี้ทุกคนก็คือศัตรูกันแล้ว รีบแยกย้ายกันไปเถอะ!”
ผู้พูดคือหลินเสี่ยว พอเธอพูดแบบนั้น ความสงสัยเล็ก ๆ หลงเหลืออยู่ของนักศึกษาทั่วไปก็หายไปหมด ทุกคนแตกกระจายกันไป กวนจงหลี่ส่งข้อความไปยังสวีหลิงฉวีว่าทุกอย่างเรียบร้อยหมดแล้ว
ตอนนี้พวกเขาออกจากจุดซ่อนตัวได้ชั่วคราวแล้ว ภารกิจเปลี่ยนไป ไม่ใช่การหลบหมุด แต่เป็นการสำรวจให้รู้พื้นที่สนามทดสอบทั้งหมด เพื่อหาจุดซุ่มโจมตีที่ดีที่สุด