หลังจากรายชื่อร้อยคนของโม่เหยาออกมา ฝ่ายรุ่นพี่ต่างอึกทึกครึกโครม ต่างถามหากันว่าสวีหลิงฉวีเป็นเซียนบ้านไหนมาจากไหน ฝ่ายรุ่นน้องกลับใจเย็นเฉยเมยอย่างไม่น่าเชื่อ
โดยเฉพาะหวังฉีหู หลินเสี่ยว กับกวนจงหลี่ เกือบจะเอาโทรโข่งมาโปรโมตเรื่องราวต่าง ๆ ของสวีหลิงฉวีช่วงการทดลองฝึกให้ทั้งโรงเรียนฟัง
ไค่อั่งกับอาจารย์เฉินกลับมาถึงโรงเรียนในวันเดียวกัน พอเห็นหน้าพวกเขาอีกครั้ง นักศึกษาโดยเฉพาะรุ่นน้องต่างขนลุกซู่ไม่ได้ตัว
อีกครึ่งเดือนข้างหน้าก็ถึงการแข่งขันของโรงเรียนนายร้อย คราวนี้เน็ตสวรรค์เลือกจัดจุดในจักรวรรดิที่ดาวอุยเหิง เหล่าพนักงานต้องเร่งรัดทำงานล่วงเวลาสร้างสนามแข่งที่จะใช้บนดาวอุยเหิง
โม่เหยาคราวนี้กลายเป็น "เจ้าภาพ" ยิ่งห้ามแพ้ยิ่งขึ้น ทั้งสองพอกลับมาก็จัดดริลล์หนักให้นักศึกษาทันที อาจารย์เฉินดูแลนักศึกษาคนอื่น ส่วนไค่อั่งรับหน้าที่ดูแลผู้บังคับการอย่างสวีหลิงฉวี
สวีหลิงฉวีถูกไค่อั่งลากมาที่ห้องทำการเพื่อฝึกเดี่ยว ก่อนไปยังมองตาค้างไปทางอาจารย์เฉินที่พาคนอื่นไปวิ่งข้ามภูมิประเทศพกภาระด้วยความอาลัยอาวรณ์
ไค่อั่งอึ้งไปพักหนึ่ง "แกอิจฉาเขาแบบนั้นเหรอ?" ได้นั่งอยู่ในห้องทำการอย่างสบาย ๆ มีพิเศษเฉพาะตัว คนอื่นอิจฉาเธอจะตายกันอยู่แล้ว
สวีหลิงฉวีพยักหน้าเรียบ ๆ "อืมนะ"
เธอเป็นโรคกลัวอย่างรุนแรงเรื่องสมรรถภาพร่างกายไม่พอ
"...ช่างมันเถอะ" ไค่อั่งไอสองครั้ง "วันนี้ที่ให้พิเศษเฉพาะตัวเพราะจะอบรมผู้บังคับการอย่างแกนั่นแหละ"
สวีหลิงฉวีพยักหน้ารับ
"เรื่องกลยุทธ์กับการตัดสินใจ ฉันว่าไม่มีอะไรจะสอนแกแล้ว" ไค่อั่งเรียกข้อมูลในสมองอัจฉริยะขึ้นฉายภาพโฮโลแกรม "ฉะนั้นการอบรมพิเศษสำหรับแกก็คือ จำคน จำแผนที่ จำกฎ"