“หลงหยวนน่ะ นายน่าจะรู้จักแล้วใช่ไหม คุณปู่ของเสิ่นโซ่วลี่ พลเอกเฉิน เป็นอธิการบดีของหลงหยวน” ไค่อั่งกลืนน้ำลงคอแล้วพูดต่อ “ผู้ก่อตั้งหลงหยวนในยุคแรกคือพลเอกม่อลี่ ได้ยินมาว่าสนิทดีกับพลเอกกาแล็กซี แม้แต่ชื่อหลงหยวนยังเป็นพลเอกกาแล็กซีตั้งให้เลย ผลงานของพวกเขาก่อนหน้านี้ก็มัธยัสถ์ไม่เด่นไม่ดับ จนกระทั่งพลเอกเฉินเข้ามารับช่วงต่อ ผลงานถึงก้าวกระโดด ปีที่แล้วรอบชิงก็คือหลงหยวนพบกับมหาวิทยาลัยสหพันธ์ สุดท้ายแพ้อย่างน่าเสียดาย”
“ตอนนั้นทุกคนพูดกันว่าพอปีนี้อัจฉริยะระดับ S+ อย่างเสิ่นโซ่วลี่เข้าร่วมหลงหยวน ปีนี้หลงหยวนคว้าแชมป์ไม่มีปัญหา แต่เอาเข้าจริง อะไร ๆ ก็มีความเสี่ยงเสมอ เสิ่นโซ่วลี่ปีนี้มาอยู่โรงเรียนนายร้อยมั่วเยียแทน” ไค่อั่งหัวเราะคิก ๆ เขาเลยวางแผนว่าถึงเวลาแข่งต้องไปหาอาจารย์รับสมัครของหลงหยวนคุยให้ได้แน่
“ที่เสิ่นโซ่วลี่ต้องเข้ามั่วเยีย เหตุผลเป็นยังไง คุณรู้ไหมครับครู?” เรื่องที่เสิ่นโซ่วลี่เข้ามั่วเยียไม่เกี่ยวกับเธอ เพราะสวีหลิงฉวีเป็นคนเข้าทางประตูหลังรุกคืนมาทีหลัง ลำดับก่อนหลังไม่ตรงอยู่แล้ว แต่ตั้งแต่รู้ว่าเมื่อก่อนเสิ่นโซ่วลี่เคยมีโอกาสจับได้ว่าตัวเธอมีพลังลึกลับช่วงหนึ่งวาบหนึ่งเปลว สวีหลิงฉวีก็เริ่มมีความอยากสำรวจคนคนนี้จริง ๆ ขึ้นมา
เป้าหมายที่เขาเข้ามั่วเยียก็ไม่เรียบง่ายเหมือนกัน
ไค่อั่งส่ายหัว เรื่องนี้เขาเคยคิดเหตุผลไปสารพัด ท้ายสุดถามซูหลีว่าเคยสะกดเสิ่นโซ่วลี่ด้วยเวทมนตร์อะไรหรือเปล่า ผลคือโดนตบเข้าให้