ท้องฟ้าเริ่มมืดลงเรื่อย ๆ พระอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า
วันที่สิบสองกำลังจะผ่านไป
สำหรับเย่หานและซูเสี่ยวชี นี่เป็นอีกวันที่เต็มไปด้วยความสำเร็จ
ทำธนู ก่อเตาเผาดิน และยังขุดมันฝรั่งกลับมาได้อีก ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนเรื่องการปลูกมันฝรั่ง เย่หานก็ไม่ได้ลืม
ก่อนกินข้าวเย็น เย่หานก็ทำการขึ้นคันธนูขั้นต้นเสร็จเรียบร้อย
หลังกินข้าวเย็นเสร็จ ซูเสี่ยวชีไปล้างหม้อ เย่หานก็เริ่มวุ่นวายกับการปลูกมันฝรั่ง
การปลูกมันฝรั่งต้องใช้มันฝรั่งที่งอกแล้ว
แต่มันฝรั่งที่เขาขุดกลับมาเมื่อครู่นี้ ยังไม่มีหัวงอกแม้แต่หัวเดียว
จึงต้องทำการเร่งให้งอกด้วยตนเอง
เย่หานหยิบมีดพับสวิสออกมา หั่นมันฝรั่งเป็นชิ้น ๆ อย่างรวดเร็ว ไม่นานนัก ตรงหน้าเขาก็มีมันฝรั่งหั่นชิ้นกองเป็นภูเขา
จากนั้น เย่หานก็เอาชิ้นมันฝรั่งเหล่านี้ใส่หม้อ แล้วล้างด้วยน้ำจากลำธารสองครั้ง
สุดท้าย เขาหยิบใบไม้กว้างมากองหนึ่ง ปูไว้ในบ้านไม้ไผ่ แล้วเอาดินชื้นมาโรยทับบนใบไม้อีกชั้นหนึ่ง
ดินชั้นหนึ่ง วางชิ้นมันฝรั่งชั้นหนึ่ง กลบด้วยดินอีกชั้นหนึ่ง
ทำแบบนี้ซ้อนกันสามสี่ชั้น
ชั้นบนสุดก็ยังเป็นดินชื้น ซึ่งสภาพแวดล้อมที่ชื้นเหมาะแก่การเร่งให้งอก
จากนั้นเย่หานก็เอาหญ้าคามาคลุมทับไว้ด้านบน เพื่อไม่ให้น้ำระเหยง่าย และรักษาความชื้นไว้
"น่าจะอีกไม่กี่วันก็งอกแล้วล่ะ"
"มันฝรั่งพวกนี้ถ้าปลูกออกมา จะได้ผลผลิตเยอะมาก"
เย่หานลูบมือพูด
เผชิญกับเย่หานที่ทำได้ทุกอย่าง ซูเสี่ยวชีเริ่มชาชินแล้ว
เธอทำได้แค่ทำอาหาร แต่เย่หานทำได้ทุกอย่าง