ตลอดทั้งเช้า ทั้งสองคนต่างก็ยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทำงาน
ตอนนี้ ที่พักพิงของพวกเขา มีไม้ไผ่ตั้งอยู่เต็มไปหมดถึงสี่สิบต้น!
ถ้าช่วงบ่ายไปมาอีกรอบสองรอบ วัสดุก็คงจะพอใช้ได้ แล้วก็เริ่มสร้างบ้านได้เลย
เย่หานและซูเสี่ยวชีกลับมา ร่างกายแทบจะเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ
"เสี่ยวชี รู้สึกยังไงบ้าง?"
เย่หานมองซูเสี่ยวชีแล้วถาม
ตอนนี้ซูเสี่ยวชีรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไรนัก
ทั้งตัวเต็มไปด้วยเหงื่อ ร้อนจนแทบจะทนไม่ไหว หัวก็เริ่มหน้ามืดตามัว
ไม่ต้องพูดถึงอาการปวดเมื่อยไปทั้งตัว โดยเฉพาะฝ่าเท้าที่พองขึ้นเป็นน้ำ เหยียบแต่ละก้าวก็เจ็บไปหมด
"ยังไหว!"
แต่ซูเสี่ยวชีไม่มีความคิดที่จะขี้เกียจแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าเธอเป็นยังไง เย่หานมองออกได้
ความรู้สึกของเด็กสาวคนนี้เขียนไว้บนหน้าตาชัดเจน
เห็นได้ชัดว่าทรมานจะแย่อยู่แล้ว แต่กลับยังอดทนต่อไป!
"ลำบากเธอจริงๆ"
เย่หานเดินไปข้างๆ ซูเสี่ยวชี ถอดรองเท้าของเธอออก
"อื้ม......"
ซูเสี่ยวชีหน้าแดงขึ้นมาทันที รีบหดขาถอยหลัง
"หัวหน้า ฉันไม่เป็นไรจริงๆ"
ซูเสี่ยวชีพูดเสียงเบา
เย่หานเห็นว่าบนถุงเท้าของซูเสี่ยวชี มีรอยสีแดงจางๆ ปรากฏขึ้น
นั่นเป็นเพราะน้ำที่ฝ่าเท้าแตกออกแล้ว มีน้ำเหลืองกับเลือดไหลออกมา
"ฉันเห็นแล้วยังรู้สึกเจ็บเลย เธอยังมาฝืนทำอีก"
"ช่วงบ่ายเธอไม่ต้องทำงานแล้ว พักผ่อนเถอะ ถ้าเธอหมดแรงไป จะเอาอะไรคุ้ม"
เย่หานพูดอย่างจริงจัง
ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป เขารู้สึกว่าซูเสี่ยวชีอาจจะเป็นลมหมดสติไปกลางทางได้