เย่หานไม่ได้ไปดูกับดักด้วยซ้ำ หลังกินข้าวเช้าเสร็จก็รีบพาซูเสี่ยวชีไปที่ป่าไผ่อย่างเร่งรีบ
ครั้งที่แล้วเขาตัดไม้ไผ่ไปสามสิบต้น แต่หามกลับมาได้แค่สิบต้น
วันนี้ยังไงก็ต้องตัดอีกอย่างน้อยสามสิบต้นกลับไป
เวลาเหลือน้อย งานหนัก
พอเดินทางมาถึงป่าไผ่ เย่หานหยุดฝีเท้า แล้วดื่มน้ำอึกหนึ่ง
ตอนนี้เขาค้นพบสิ่งหนึ่ง
นั่นก็คือ บนไม้ไผ่ยี่สิบต้นที่ไม่ได้หามกลับไปเมื่อครั้งที่แล้ว มีร่องรอยถูกกัดแทะปรากฏขึ้น!
ไม่มากมายอะไร แค่สามห้าต้นที่ถูกกัด
เย่หานมองปราดเดียวก็รู้ทันที นี่เป็นฝีมือหนูไผ่!
“ฮ่าๆ หนูไผ่ที่ปล่อยไปเมื่อคราวก่อน มากัดไม้ไผ่ของฉันซะแล้ว”
“วันนี้ข้ามันไปก่อน ครั้งหน้าเจอกันจะเก็บให้หมด!”
เย่หานตรวจดูไม้ไผ่ที่ถูกกัดแทะสองสามต้นนั้น
ไม่เป็นไร แค่ส่วนที่ถูกกัดเสียหาย ยังใช้ต่อได้
แค่ต้องเล็มส่วนที่ถูกกัดออกไปก็พอ
“เสี่ยวชี เธอตัดไม้ไผ่”
เย่หานยื่นพลั่วช่างให้ซูเสี่ยวชี
“อ้าว แล้วคุณล่ะเจ้านาย?”
ซูเสี่ยวชีรับพลั่วช่างมา แล้วเอ่ยถาม
เย่หานชี้ไปที่ไม้ไผ่บนพื้น
“ฉันขนไม้ไผ่กลับ”
เฮ้อ...
ซูเสี่ยวชีถึงกับหายใจเฮือกใหญ่
ไม้ไผ่พวกนี้เมื่อครั้งที่แล้วต้องช่วยกันหามสองคน ยังเหนื่อยแทบแย่
ตอนนี้เย่หานจะขนคนเดียว?
“ไม่ได้หรอกเจ้านาย เหนื่อยเกินไปแล้ว!”
“คุณไหวเหรอ?”
ซูเสี่ยวชีถามด้วยความเป็นห่วง
เย่หานโบกมือ