ฝนหยุดตกแล้วในที่สุด!
พายุฝนครั้งที่แล้ว ตกแค่คืนเดียวก็จบ
แต่ฝนปรอยๆ ครั้งนี้น่ารำคาญกว่า ตกมามากกว่าหนึ่งวันเต็ม
ตอนนี้ถึงได้หยุดเสียที
เย่หานเริ่มก่อไฟทันที เตรียมอาหารเช้า
และวางแผนในใจถึงกำหนดการวันนี้
เพราะสภาพร่างกายของซูเสี่ยวชี ทำงานอะไรไม่ได้ และเคลื่อนไหวก็ลำบาก
ถ้าเย่หานออกไปข้างนอก เธอคงเป็นห่วง
เย่หานเลยตัดสินใจ อยู่แถวๆ ที่พักอาศัยก่อน ไม่ไปไกล
ตอนนี้ซูเสี่ยวชีตื่นมาแล้ว เดินออกจากบ้านไม้ไผ่ มองไปที่เย่หาน
“บอส ฝนหยุดแล้ว!”
“วันนี้คุณจะทำอะไร?”
“ฉันรู้สึกว่า ไปกับคุณได้!”
ซูเสี่ยวชีโบกกำปั้นเล็กๆ สองที
ภายนอกดูยังสดใสมีพลังดี
แต่เย่หานรู้ดี ตอนนี้เธอไม่เหมาะจะทำงานหนัก หรือไปไหนไกลๆ
“งั้น ฉันพาเธอไปเล่นทะเล ลงไปจับปลากัน”
เย่หานพูดยิ้มๆ
เอ๊ะ?
ซูเสี่ยวชีอึ้งไปตรงนั้น
จะไปทะเลเหรอ?
เธอชอบไปทะเลมาก ตั้งแต่ครั้งที่แล้วไป กลับมาก็คิดถึงตลอด
ที่ทะเลหาอาหารได้ง่ายๆ รสชาติอร่อย ยังว่ายน้ำได้ด้วย สนุกมาก
แต่สภาพเธอตอนนี้ จะลงน้ำได้ยังไง?
มองหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ของเย่หาน เธอก็รู้ได้ทันที เย่หานแกล้งเธอ
“บอสขี้เหนียว!”
“รีบบอกมาว่า วันนี้จะทำอะไรกันแน่?”
“ลงน้ำไม่ได้แน่ๆ แต่ฉันไม่ค่อยเจ็บแล้วจริงๆ”
ซูเสี่ยวชีพูด