นี่มันเรียกว่าหม้อดินเผาได้งั้นเหรอ?
ถ้าไม่ได้รู้มาก่อนว่าซูเสี่ยวชีจะทำหม้อดินเผา เย่หานก็คงเรียกชื่อไม่ถูกจริงๆ
โดยรวมแล้วก็พอจะเรียกว่าภาชนะได้
แต่ก็บิดเบี้ยวไปหมด คล้ายๆ กับกระโถนปากเบี้ยว ก็คล้ายๆ กับที่เขี่ยบุหรี่ประหลาดๆ แล้วก็คล้ายๆ กับกระถางต้นไม้
ถ้าจะบอกว่ามันเหมือนหม้อดินเผาจริงๆ ก็พอจะเหมือนอยู่บ้าง
สรุปแล้วก็คือ ไม่เห็นจะเหมือนอะไรเลยสักอย่าง
และเย่หานกล้าพูดได้เลยว่า ถ้าเอาของสิ่งนี้เข้าไปเผาในเตาดินเผาจริงๆ ละก็ มันจะต้องแตกออกแน่นอน
อาจจะแตกเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยเลยก็ได้
เย่หานหัวเราะจนปวดท้อง น้ำตาแทบจะไหล
ซูเสี่ยวชีโกรธจนกัดฟัน
เธอก็รู้ว่าหม้อดินเผาที่ตัวเองทำมามันไม่ได้เรื่อง
แต่แกก็ไม่ควรจะหัวเราะขนาดนี้สิน่า!
"งั้นก็ทำหม้อดินเผาให้ฉันดูสิ!"
"ดินเหนียวพวกนี้มันควบคุมไม่อยู่เลย!"
ซูเสี่ยวชีพูดอย่างโมโห
แผละ!
เย่หานดีดนิ้ว แล้วหยิบหม้อดินเผาของซูเสี่ยวชีมา
จากนั้นก็ออกแรงสองมือ บีบมันพังทันที
"นายขี้เหนียว! นายทำอะไรเนี่ย!"
"นี่คือสิ่งที่ฉันปั้นมาอย่างยากลำบากนะ!"
ซูเสี่ยวชีมองดูผลงานของตัวเองที่พังทลายลงต่อหน้า ก็กัดฟันมองเย่หาน
"ต่อให้นายทำมาอย่างยากลำบาก ก็ไม่มีประโยชน์หรอก"
"เจ้าไอ้สี่ไม่เหมือนใครนี่ เอาเข้าเตาดินเผาเผา สุดท้ายก็กลายเป็นเศษเล็กเศษน้อยอยู่ดี เสียแรงเปล่าๆ"
"ดูดีๆ แล้วก็เรียนรู้ไว้ วันนี้เจ้านายจะสอนกลเม็ดให้นายที่เดียว เรียกว่าวิธีขึ้นรูปแบบขดดิน"
เย่หานพูดอย่างจริงจัง
แต่น่าเสียดายที่ซูเสี่ยวชีฟังไม่เข้าใจเลย
ก็อย่างที่เขาว่ากันว่า วิชาอะไรก็ต้องมีผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทาง
ถ้าไปคุยกับซูเสี่ยวชีเรื่องการทำอาหาร เธอสามารถเล่าอาหารแปดสำรับได้อย่างคล่องแคล่ว และวิธีทำของต่างประเทศต่างๆ ก็พูดได้อย่างยอดเยี่ยม