คืนนี้ต้องแย่งที่นอนในกระท่อมกับเย่หาน!
ซูเสี่ยวชีหน้าร้อนผ่าว ไม่รู้จะทำยังไง
ก่อนหน้านี้เธอกับเย่หานก็อยู่ด้วยกันแล้ว เพราะเธอเป็นทั้งแม่ครัวและแม่บ้านของเย่หาน ต้องอยู่ด้วยกันแน่นอน
แต่นั่นคือในคฤหาสน์หลังใหญ่ของเย่หาน ซึ่งมีหลายห้อง เธอจะอยู่ห้องไหนก็ได้
แต่ตอนนี้ มีแค่กระท่อมหลังเดียว
ขนาดก็พอดีให้สองคนนอนตะแคงข้าง
นั่นหมายความว่า ทั้งคู่ต้องนอนใกล้กันมาก
ถึงในใจเธอจะชอบเย่หาน แต่จะให้มานอนด้วยกันได้ยังไง?
ซูเสี่ยวชียืนนิ่งอยู่กับที่ เหมือนถูกสะกด
“ขาชาเหรอ?”
เย่หานพูดยิ้มๆ
ซูเสี่ยวชีโมโหจนพูดไม่ออก ใครๆ ก็รู้ว่าเธอเขิน
แต่เย่หานกลับถามว่าขาชา!
ซูเสี่ยวชีพูดไม่ออกจริงๆ
“อย่ามัวแต่เกรงใจเลย จะไปนอนข้างนอกหรือไง?”
“รีบเข้ามาเถอะ ฉันไม่ได้จะแกะเสื้อผ้าออก ถ้าจะลวนลามเธอ ฉันปล่อยเธอไว้ถึงตอนนี้เหรอ?”
คำพูดของเย่หานหยาบแต่ก็จริง
ถ้าจะคิดอะไรจริงๆ แล้วทำไมต้องรอถึงตอนนี้?
พูดจบ เขาก็จับมือซูเสี่ยวชีเข้าไปในกระท่อม
ในกระท่อมมืดสนิท ซูเสี่ยวชีรู้สึกหัวใจเต้นแรงจนแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอ
เธอยังยืนงงอยู่ เย่หานก็ล้มตัวลงนอนแล้ว
พื้นกระท่อม เย่หานปูหญ้าคาหนาๆ ไว้
ถึงจะรู้สึกแสบๆ คันๆ แต่ก็ไม่มีทางเลือก ต้องทำใจ
อยู่กระท่อมไม่ใช่ทางออกระยะยาว เย่หานเริ่มวางแผนสร้างบ้านแล้ว